writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 35

door koyaanisqatsi

'Hoe komt het dat u nauwelijks bezoek krijgt?'
Ei zo na stikte Podgorny in zijn ontbijt. De verpleegster met de donkere huid en de gitzwarte haren was menselijk! Geen oogverblindende robot, geen kloon van een centerfold uit zijn vage herinneringen, maar een vrouw van vlees en bloed. Haar woorden hadden ongemeen warm geklonken, zo warm dat de homp brood waarop hij kauwde ervan opzwol tot een verstikkende prop. Niettegenstaande de overweldiging durfde Podgorny het voor het eerst aan haar diep in de ogen te kijken. En hij herstelde zich verder, perste de broodbol met zijn tong en gehemelte plat, vermaalde hem tot hij klaar was om door te slikken en antwoordde: 'Wat wilt u? Ik ben het enige kind van twee enige kinderen, die op hun beurt ook enige kinderen waren. En in zo'n geval zit je na het overlijden van zowel je ouders als grootouders al sneller dan je denkt zonder familie.'
'Maar u bent toch gehuwd?' vroeg de verpleegster terwijl ze hem het restant van zijn boterham aanreikte.
'Heeft dokter Schleichmann u dan niet ingelicht?' antwoordde Podgorny waarna hij de boterham naar binnen hapte.
De verpleegster glimlachte een beetje mysterieus waardoor haar gedachten alle kanten leken op te gaan.
'Dat kan een bevlieging zijn,' zei ze. 'U zal toch begrijpen dat ook het leven van uw echtgenote behoorlijk dooreen is geschud.'
Podgorny slikte het brood door, fronste zijn wenkbrauwen en vroeg op een toontje dat barstte van nieuwsgierigheid: 'Zou u zo reageren?'
Nu fronste de verpleegster op haar beurt haar wenkbrauwen terwijl ze Podgorny op een blik trakteerde die duidelijk liet verstaan dat hij het gesprek niet te ver moest drijven.
'Zijn we klaar?' vroeg ze, klaar en duidelijk met een boodschap.
'Nog een beetje koffie graag,' zuchtte Podgorny.
De verpleegster gehoorzaamde plichtsbewust. Ze schonk nog wat koffie uit het kannetje, voegde er wat suiker toe, roerde een paar keer en hielp haar hulpeloze patiënt te drinken.
"Wat voor drab schenken ze hier toch?" sakkerde Podgorny in zijn binnenste. Maar hij was niet van plan enig teken van ontevredenheid met zijn lot voor de ogen van de verpleegster te demonstreren.

(Einde deel 35)




 

feedback van andere lezers

  • miepe
    ô zut geen antwoord!
    leuk eigenlijk, dat géén antwoord
    koyaanisqatsi: da's zoals naar tien gsm-bezitters bellen... geen antwoord
  • doolhoofd
    Ach, de verleiding, die mannen naar vrouwen doet verlangen en omgekeerd. Wat een dwaas spel.
    koyaanisqatsi: en onverbeterlijk... :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .