writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 42

door koyaanisqatsi

Nu ze aan het graf van haar vader stond, stelde Nicole zich de vraag waarom ze precies vandaag, na zo'n lange tijd, de graven van haar ouders weer bezocht. Was het omdat de dood met Podgorny's wanhoopsdaad in een mislukte vorm in haar gezicht had geademd? Of omdat de eenzaamheid die altijd al een invloedrijk deel van haar bestaan had uitgemaakt, begon uit te zetten als de gestage verdikking van een zwanger vrouwenlichaam?
Enig kind van enige kinderen, die op hun beurt kinderen van enige kinderen waren; precies zoals Podgorny. Het leek wel of de duivel zelf zich met het kruisen van hun levenspaden had bemoeid. Podgorny's ouders stierven in het jaar van hun huwelijk, haar moeder stierf het jaar nadien, vader Poloskei hield het amper anderhalf jaar langer uit -na zich eerst nog te hebben laten leegzuigen door een op geldbeluste homo van nauwelijks drieŽntwintig jaar. En toen stonden ze daar: een verweesd jong echtpaar, waarvoor de termen broers, zussen, ooms, tantes en neven en nichten niets dan mistige begrippen waren, te vergelijken met het beeld dat immense rijkdom op het netvlies van een sloppenbewoner legt telkens wanneer hij zijn weinig begerenswaardige lot in vraag stelt..
Opgegroeid in eenzaamheid ontbeerde hen beide de gave om duurzame vriendschapsbanden aan te gaan en mocht het in feite al een wonder heten dat ze in die mate naar elkaar waren toegegroeid dat een huwelijk in een concrete kon worden gegoten.
'Goeiemiddag.'
Nicole keek opzij. Een oud, kromgebogen vrouwtje in rouwkleren knikte haar glimlachend gedag. Ze hield een doorzichtige plastiekzak in haar handen geklemd waarin Nicole een opgevouwen krant, een kleine schep en hark ontwaarde.
'Goeiemiddag, 'repliceerde Nicole, terwijl ze het vrouwtje, onbewust, taxerend begon aan te gapen.
'Ik kom het graf van mijn man verzorgen,' zei het vrouwtje, terwijl ze met haar ronde, vooruitstekende kin naar het graf naast dat van Nicole's vader wees. 'Het is te zeggen, voor zo ver ik dat nog kan.'
Het vrouwtje haalde de krant uit de plastiekzak, vouwde ze open en liet ze voor haar voeten op de grond dwarrelen. Vervolgens liet ze zich moeizaam op haar knieŽn tot op de krant zakken en haalde ze de schep en de hark tevoorschijn.
'Laat me u helpen.'
Nicole schrok van haar eigen spontaniteit, stond er niet bij stil dat het bijna tijd was om te gaan werken en hurkte naast het vrouwtje neer.
'Oh, da's heel vriendelijk, meisje,' zei het vrouwtje, op de ontroerende toon waarop alleen oprecht dankbare ouderlingen zich kunnen uitdrukken.

(Einde deel 42)

 

feedback van andere lezers

  • sproet
    de regen is nog niet gekomen, dus het begin van jou verhaal zal nog wat moeten wachten. ik zal het einde dan niet meer hoeven te lezen, alhoewel.. mooie schrijfstijl.
    gr, sproet :)
    koyaanisqatsi: ik vrees dat het einde nog lang niet in zicht is...
  • aquaangel
    Nicole keek opzij. Een oud, kromgebogen vrouwtje in rouwkleren knikte haar glimlachend gedag

    moet er geen komma voor knikte??

    xxx ik ben nog lang niet bij met lezen..sorry
    koyaanisqatsi: troost je, ik ben nog lang niet bij met komma's op de juiste plaats zetten...xx
  • Wee
    Nog niet aan een nieuw verhaal toegekomen, deel dus weer wat puntjes voor eerder gelezen stukken.
    xxx
    koyaanisqatsi: te druk om te pennen momenteel... :-(
  • doolhoofd
    Ik volg. Tot het einde van dit verhaal. All the way.
    koyaanisqatsi: uw volharding is bewonderenswaardig :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .