writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 45

door koyaanisqatsi

Het lef, de moed, de koelbloedigheid… Podgorny's mond viel wagenwijd open terwijl een onverwachte siddering zijn kruis begon te kietelen. Mevrouw Pinter kwam op hem toe gestapt, zette het met een roze strik versierde mandje met keurfruit op het nachtkastje en ging zitten. Ze was helemaal in het zwart gekleed, als een rouwende echtgenote, maar haar gezicht glansde, had niets van de dofheid die meestal over het gelaat van een bejaarde ligt en kon niet verhullen dat ze in een opperbeste stemming verkeerde.
"Zo meteen slaat ze weer toe," dacht Podgorny, en weer scheurde hij bijna letterlijk in twee: in een recent ontdekt, ronduit pervers verlangen en angst voor oeverloze schaamte.
'Mevrouw Pinter,' begon hij, met een brok in de keel, 'u beseft toch wel dat u een overspelig man van me hebt gemaakt?'
Mevrouw Pinter veegde een pluisje van haar lange zwarte rok, grijnsde en antwoordde: 'Maakt u zich daar maar niet ongelukkig over, meneer Podgorny. Uw vrouwtje staat ook niet recht in de schoentjes; is midden in de nacht met de noorderzon vertrokken…'
'Wat bedoelt u?' gromde Podgorny. Hij beschouwde mevrouw Pinters woorden, die er blijk van gaven dat zij meer wist dan hij, als een regelrechte slag onder de gordel.
'Ik heb het met mijn eigen ogen gezien,' zei mevrouw Pinter. 'De dag na uw ongeluk. Ik kon niet slapen en heb ze met een taxi zien vertrekken; met al haar hebben en houden als u het mij vraagt.'
Podgorny voelde een steek in zijn borst. De bevestiging van het nieuws dat dokter Schleichmann hem zo voorzichtig mogelijk had overgebracht, leek wel de onaangekondigde, vervroegde executie van een eerder uitgesproken doodvonnis.
'Ik begrijp mijn vrouw, ik begrijp haar maar al te goed,' hield Podgorny zich sterk. 'En neem het haar dan ook niet kwalijk dat ze niets meer mij te maken wil hebben.'
'Ooh, maar is het dan zo erg?' schrok mevrouw Pinter terwijl ze lichtjes naar voor boog, alsof ze er zeker van wilde zijn geen woord van het vervolg te missen. Maar Podgorny zweeg, had geen zin zaken te gaan verduidelijken die voor hem nog steeds zo duister waren als de nacht, en sloot de ogen.
'Ik kan niet lang blijven, meneer Podgorny,' zei mevrouw Pinter met een zuchtje van ontgoocheling, 'want ik ga het graf van mijn lieve echtgenoot bezoeken.'
Podgorny knikte instemmend en bleef, ervan overtuigd dat zijn bezoekster ieder ogenblik naar zijn penis zou gaan graaien, de ogen gesloten houden. Maar mevrouw Pinter plukte een druif uit het mandje, stopte ze tussen Podgorny's nauwelijks weerstand biedende lippen, stond recht, boog zich naar hem toe, fluisterde "maar hij had zo geen grote als u hoor", kneep heel even in zijn dij en ging opnieuw de kamer uit.

(Einde deel 45)

 

feedback van andere lezers

  • Francis
    Zwarte humor, leuk
    koyaanisqatsi: thnks
  • aquaangel
    "Zo meteen slaat ze weer toe," dacht Podgorny

    bij denken toch geen "?

    yep graag gelezen xx
    koyaanisqatsi: xx
  • doolhoofd
    Ach, wat is het leven zonder een vleugje perversie van tijd tot tijd.
    koyaanisqatsi: liefst met grote regelmaat? :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .