writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 46

door koyaanisqatsi

"U hoort nog van ons."
Het klonk bekend, Nicole had het vele malen gehoord, toen ze nog een snotneus was en om weekend- en vakantiebaantjes ging bedelen. Het betekende in meer dan negentig procent van de gevallen het omgekeerde.
De man die haar interviewde -"Directeur van de Recruteringsdienst," zoals hij zich noemde- boezemde haar geen vertrouwen in; leek een geboren sto´cijn. Nu, ze kon het wel begrijpen: je in de maritieme sector met personeelszaken bezighouden zou wel geen lachertje zijn. Maar daarom hoefde hij nog niet neerbuigend te doen. En ja, het was al enkele jaren geleden dat ze nog in de keuken had gestaan maar koken verleerde je niet, was geen discipline die je fanatiek moest onderhouden om na een tijdje de draad opnieuw te kunnen oppakken zonder in de problemen te komen.

'En hoe is het gegaan, mevrouw?'
De portier, nog steeds opgesloten in zijn glazen kooi, vroeg het op een hoopvolle toon, alsof Nicole zijn dochter was die net terug was van een examen en hij zich als trotse vader niet kon inbeelden dat ze had gefaald.
'Ik weet het niet,' antwoordde Nicole tegen haar vermoedens in, 'we zullen moeten afwachten.'
'Komt wel goed, mevrouw, komt wel goed. Prettige dag nog.'
Nicole knikte dankbaar en verliet het flatgebouw. Ze keek nog even om, naar het bord met de namen van de bedrijven die er gevestigd waren, dat op een marmeren sokkel voor de dubbele glazen voordeur was gemonteerd, en bleef bij wijze van definitieve afscheidsgroet een tijdje staren naar de naam All Star Lines. In haar verbeelding zag ze een gigantisch cruiseschip varen, met drie rokende schoorstenen op de achtergrond van een blauwe hemel waarin hier en daar dikke spierwitte wolken hingen.
'U moet wel weten, mevrouw Poloskei: werken op een cruiseschip is geen betaalde vakantie, verre van. Het is werken, hard werken zelfs.'
Zag Nicole er soms als een na´eve puber uit, dat de man het nodig had gevonden zo'n betutteling uit te kramen? Het had op het puntje van haar tong gelegen om te antwoorden: 'Meneer, als ik op vakantie wil gaan, begeef ik me wel naar een reisbureau,' maar om haar kansen niet te verkwanselen had ze de lippen op elkaar gehouden. Daar kreeg ze, er steeds meer van overtuigd dat het toch niks ging worden, nu spijt van en bekroop haar zelfs de lust om rechtsomkeer te maken om de man alsnog lik op stuk te gaan geven. Maar de tijd begon te dringen. Ze had van heel de dag nog niets gegeten en kon zich maar beter stilaan richting werk begeven. En dus stak ze de straat over, kocht een broodje met kaas en een beker koffie aan een snackkraam, zette zich neer op een bank en verorberde haar bescheiden brunch terwijl het drukke stadsverkeer langs haar heen raasde.

(Einde deel 46)

 

feedback van andere lezers

  • Magdalena
    Boeiend, geloofwaardig en levensecht! Magdalena
    koyaanisqatsi: waarvoor dank...
  • doolhoofd
    Ik sluit me aan bij Magdalena.
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .