writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 47

door koyaanisqatsi

Podgorny's bed mocht dan een wel een prachtig staaltje van technisch vernuft zijn, het werd van langsom meer een letterlijk pijnlijke gevangenis. Hoe hij ook werd gedraaid en gekeerd -en ondertussen had hij zijn kamer al vanuit alle mogelijk hoeken mogen aanschouwen- na verloop van tijd werd iedere positie onhoudbaar. Hij had al gevraagd of het niet mogelijk was hem voor het grootste deel van de dag in een rolstoel te zetten, maar dat bleek onmogelijk. Het kaderwerk waar zijn armen in hingen viel wel tamelijk eenvoudig van het bed los te maken maar kon niet aan een rolstoel gemonteerd worden, en dus bleef Podgorny veroordeeld tot zijn bed, tot er enige verbetering in zijn lamentabele conditie zat aan te komen.
Die was echter niet voor morgen. Dokter Lazarre had hem gewaarchuwd: één en mogelijk meerdere operaties behoorden in de nabije toekomst tot de mogelijkheden, waren zelfs eerder een zekerheid, tenzij hij net zo wonderbaarlijk herstelde als dat hij aan de dood was ontsnapt.
Maar niet deze sombere vooruitzichten waren Podgorny's grootste zorg. Zijn angst voor wat mevrouw Pinter nog voor hem in petto had bezorgde hem veel meer kopbrekens. De gedachte aan haar genade te zijn overgeleverd was tegelijk vreselijk en -en dat vond Podgorny nog het verschrikkelijkst van al!- opwindend. Want hij kon er niet onderuit: die ouwe knar had hem de twee meest intense orgasmes van zijn leven bezorgd! Orgasmes die precies omdat ze net zo onverwacht als ongewenst waren geweest, een waanzinnige eruptie van lustgevoelens hadden veroorzaakt. Voor Podgorny leek het wel alsof mevrouw Pinter met haar vingers zijn weerloze fallus was binnengedrongen en ergens in een verborgen diepte een uitgesproken pervers genoegen had losgepeuterd dat nu als een borrelende vulkaan op zijn volgende uitbarsting lag te wachten.
'Zullen we gaan eten?'
De stem van de verpleegster met de donkere huid en de gitzwarte haren schudde Podgorny uit zijn verwarrende overpeinzingen. Op haar gezicht lag een ontspannen glimlach die hij niet eerder had mogen zien en die hem achterdochtig maakte. Wist zij soms af van mevrouw Pinters streken, en liet zij haar misschien begaan, als een soort foltering voor de miserie die hij had veroorzaakt? Het leek hem wat vergezocht -de verpleegster moest zich toch aan enige beroepsethiek houden?- maar je wist maar nooit. Tenslotte had de manier waarop hij zijn val had overleefd bewezen dat de werkelijkheid de fictie probleemloos kon overtreffen. En dus bleef Podgorny de gemoedelijke glans die tijdens het verorberen van zijn maaltijd op de verpleegster haar gezicht bleef liggen als een achterbakse uitdaging aan zijn adres beschouwen.

(Einde deel 47)

 

feedback van andere lezers

  • Magdalena
    waaw! fascinerend! Magdalena
    koyaanisqatsi: thnks
  • doolhoofd
    http://cdnpix.com/show/imgs/ddba646c25dd750cdba23ec3fcaaa389.jpg
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 0 leden: .