writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 48

door koyaanisqatsi

Terwijl Nicole haar stoel dichter naar het tafeltje schoof, stelde ze zichzelf de vraag wat ze in hemelsnaam aan het uitrichten was. De oude man met de stoppelbaard en de zilverwitte haren wenkte meteen de serveerster, als iemand die weinig geduld had -of grote dorst.
'Wat wil je drinken?' vroeg hij.
Nicole antwoordde niet. Ze nam het geplasticifeerde menu uit de houten houder waar ook nog tandenstokers en een peper- en een zoutvaatje in zaten, en liep de lijst warme dranken af.
De serveerster kwam met sloffende geluiden aangewandeld, rommelde met een hand in het geldbuideltje dat voor haar buik bungelde en wenste de nieuwkomers een goeie avond.
De oude man wachtte tot Nicole als eerste bestelde, maar omdat ze bleef aarzelen zei hij na een paar seconden: 'Voor mij alvast een koffie, juffrouw.'
'Hetzelfde graag,' besliste Nicole uiteindelijk.
De serveerster knikte en vertrok. Heel even keek Nicole de oude man in de ogen, maar dan werd ze opnieuw geplaagd door twijfels en vluchtte ze met haar aandacht naar buiten, naar de donkere straat die er zo goed als verlaten bij lag.
'Dus, juffrouw,' begon de man 'u bent dus eenzaam…'
Dat had ze hem toch al met zoveel woorden verteld! Op de bus hadden ze een hele tijd zwijgend naast mekaar gezeten, tot Nicole gevraagd had of hij iets met haar wilde gaan drinken omdat ze nog niet alleen wilde zijn. Deze overbodige herhaling, het benadrukken van haar kwetsbaarheid, zette Nicole's twijfels om in spijt; spijt dat ze Stacy niet had uitgenodigd en spijt omdat ze zich met deze oude, wildvreemde man had ingelaten.
Een nieuw, kort oogcontact maakte haar spijt nog groter. Op de bus was de man, vanaf het eerste ogenblik dat ze met hem had kennisgemaakt, omgeven geweest door een aura van door ouderdom herwonnen onschuld, en daar bleef nu, nu ze bijna als een koppel oog in oog met elkaar zaten, niets meer van over. Niet dat Nicole hem plots als een bedreiging beschouwde, maar ze voelde zich niet langer volkomen op haar gemak. Er was een zekere onrust in haar binnengedrongen omdat de man niet meer overkwam als een overduidelijke vorm van veilig gezelschap maar de onvoorspelbaarheid had aangenomen van een "normale" man.
'Hebt u spijt van uw beslissing?'
'Wat?'
'Het lijkt alsof het u spijt mij te hebben mee gevraagd.'
De oude man klonk ernstig, oprecht ook, en liet geen greintje leedvermaak of cynisme op zijn gezicht verschijnen. Maar voor Nicole maakte zijn rake opmerking het alleen maar erger. Het laatste was zij wilde was dat iemand haar gedachten kon lezen; op zich al een ongemakkelijke gedachte, maar gezien haar gemoedstoestand zelfs onverdraaglijk.
'Nee, helemaal niet,' antwoordde ze, en om haar leugen enige kracht bij te zetten voegde ze er met opvallende spontaniteit aan toe dat ze Nicole heette.

(Einde deel 48)

 

feedback van andere lezers

  • sproet
    leuke sfeerzetting tussen interieur en de innerlijke dialoog van nicole. zo voel ik het toch aan.
    :))
    koyaanisqatsi: thnks again
  • Magdalena
    Dit is zo herkenbaar! Ik bedoel: je vergissen en denken dat een ouder lichaam terug onschuldig maakt! Heel boeiend verteld! Magdalena
    koyaanisqatsi: thnks again
  • doolhoofd
    Ach, wat is het leven zonder een vleugje onvoorspelbaarheid van tijd tot tijd.

    http://2.bp.blogspot.com/-KPjYFtgEyr8/ThIp3yaysaI/AAAAAAAABhM/4LGwpnSh-Mk/s1600/banana+eating+funny+photo.jpg
    koyaanisqatsi: wat je zegt
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 9

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .