writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 52

door koyaanisqatsi

'Wat scheelt er, Nicole?'
Meneer EzechiŽl schoof een stoel bij, Nicole ging zitten.
'Ik zeg het liever op voorhand, meneer EzechiŽl,' zuchtte Nicole, 'ik ben op zoek naar ander werk. Ik wilde het voor mezelf houden, maar ik vind het zo ondankbaar tegenover u datÖ'
Meneer EzechiŽl legde Nicole met een simpel handgebaar het zwijgen op. Tegelijkertijd haalde hij zijn vaderlijke glimlach boven, een glimlach die het altijd deed als het er op aankwam ťťn van zijn personeelsleden op zijn gemak te stellen.
'Zet die ondankbaarheid uit je hoofd, Nicole. Als ik niemand had kunnen gebruiken, had ik je, hoe groot mijn spijt ook zou geweest zijn, moeten doorsturen. En ik kan je maar al te goed begrijpen, tenslotte ben je een kokkin, geen dienster.'
'Ja, maar u hadÖ'
'Öbeloofd dat je in de keuken kon beginnen zodra zich de kans voordeed, ja, dat klopt. Maar je zult ondertussen ook al wel gemerkt hebben dat onze koks het hier naar hun zin hebben. Tussen ons gezegd en gezwegen: jij weet net zo goed als ik dat ze zich met hun povere kwaliteiten weinig illusies moeten maken om in een beter restaurant aan de slag te kunnen; tenzij ze zich tevreden stellen met een tweederangsrol natuurlijk.'
'Denkt u dat ik het dan makkelijker zal hebben?'
'In alle eerlijkheid? Je bent ťťn van de beste koks die ik ooit in mijn de keuken heb gehad. Misschien heb ik het niet laten merken, maar ik had er behoorlijk de pest in toen je kwam vertellen dat je je na je huwelijk ging toeleggen op het huishouden. En ik dacht er het mijne van. Maar ja, het waren mijn zaken niet. Als jij je carriŤre wilde opgeven omdat je man zo'n succesvol vertegenwoordiger was dat ťťn salaris ruim voldoende wasÖ'
'Het heeft me ver gebracht,' bromde Nicole vol zelfverwijt.
'Dat kon je niet op voorhand weten,' vergoelijkte meneer EzechiŽl haar vergissing. 'En zeg nu eens: heb je al iets op het oog?'
Nicole haalde de schouders op, glimlachte flauw naar Stacy die zich met een vol dienblad langs meneer EzechiŽls openstaand kantoor haastte en zei: 'Ik zou het op een cruiseschip willen proberen. Maar een eerste poging is al op niets uitgedraaid; denk ik toch.'
'Waarom denk je dat?'
'Gewoon, een voorgevoel. Ik had een sollicitatiegesprek van niks, met een vlerk van een vent.'
Meneer EzechiŽl trok zijn wenkbrauwen samen, tikte met een wijsvinger op zijn bureau, maakte een smakkend geluid en zei: 'Wacht, geef me een paar dagen de tijd. Ik kan niets beloven, maar ik ga in alle geval wat proberen.'
'Dat is heel vriendelijk van u.'
'Da's graag gedaan,' zei meneer EzechiŽl, waarna hij zijn vaderlijke glimlach nog meer eens bovenhaalde.
(Einde deel 52)

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Vaderlijk of verraderlijk, die glimlach?
    x
    koyaanisqatsi: Goeie vraag...
  • sproet
    dialoog is tof uiteengezet met de nodige randinformatie.
    liefs, trees
    koyaanisqatsi: thnks again and again and again and...
  • doolhoofd
    http://www.youtube.com/watch?v=hBK3xujXq1U
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .