writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 56

door koyaanisqatsi

'Zie je dat koppel daar, vlak naast de ingang, bij het raam?'
Nicole knikte.
'De vrouw is bezig het uit te maken. De man probeert haar op andere gedachten te brengen maar hij voert een hopeloze strijd: dat zie je aan de hardheid van de vrouw haar gelaatstrekken. Ze moet hem niet meer, punt uit; het is nog maar een kwestie van tijd, tot de voorraad woorden die hun conversatie nodeloos rekt is uitgeput. Dan zullen ze beide hun eigen weg gaan; de man met een gebroken hart, de vrouw met een gevoel van opluchting dat het eindelijk voorbij is, dat ze van haar last is verlost.'
Nicole keek meneer Segers in de ogen maar hijzelf bleef, bijna op het onbeleefde af, het koppel in de gaten houden. Niet dat de twee er ook maar iets van merkten want ze waren te verdiept in hun woordenwisseling om de wereld rondom hen gewaar te worden. Bovendien versperden heen en weer dravende kelners en diensters meneer Segers constant het zicht, waardoor zijn geobserveer hoe dan ook nauwelijks opviel.
'Mag ik u een persoonlijke vraag stellen?' vroeg Nicole.
Meneer Segers wendde eindelijk zijn ogen van het koppel af en knikte.
'Hebt nog sex? Ik bedoel: met iemand, niet…'
Meneer Segers schudde zonder enige gene het hoofd.
'Lukt me niet meer,' grijnsde hij, 'versleten…'.
'Al lang?' grijnsde Nicole terug.
'Te lang naar mijn zin, in alle geval,' lachte meneer Segers.
'Het spijt me dat ik het ter sprake bracht,' loog Nicole.
'Daar is geen man mee overboord,' zei meneer Segers, 'trouwens, ik denk niet dat u van mijn mankement moet wakker liggen…'
Nicole schraapte al haar moed bijeen, wist zelfs niet waar ze in feite aan begon en zei, met een zenuwachtige zucht: 'Toch wel, meneer Segers, ik heb me zelfs al een paar keer afgevraagd of…'
'Of ik met u naar bed zou willen?'
Er waren momenten waarop Nicole geen blijf wist met meneer Segers' gevatheid; en dit was er zo één. Alles leek voor de man een vanzelfsprekendheid, vragen zowel als antwoorden rolden altijd even vlot over zijn tong, niets leek hem te verrassen, ook al beschikte hij over het bijzondere talent om op een nuchtere manier verbaasd te zijn.
'U kent ook geen taboe's, hé…' piepte Nicole, zich betrapt voelend als een masturberende puber.
'Daar heb ik eerlijk gezegd nog nooit bij stilgestaan,' antwoordde meneer Segers alweer hemeltergend spontaan.
Nicole deed er iets langer over om te reageren. Ze beet heel even op een vingernagel, wierp een vluchtige blik op het koppel, dat nog steeds in gesprek was, en zuchtte, half speels, half vermoeid: 'Soms krijg ik het op de heupen van u. Ik kan u nooit op een zwakheid betrappen…'
'Is dat dan de bedoeling van onze ontmoetingen?' vroeg meneer Segers met een glimlach.
Nicole voelde zich zowel letterlijk als figuurlijk met een mond vol tanden zitten en had nog het liefst van al van plaats willen verwisselen met die dappere vrouw die bezig was haar man de bons te geven. Ze pijnigde haar hersens, haalde haar schouders en antwoordde, met meer overtuiging dan ze wilde: 'Ontmoeten we mekaar dan niet om de eenzaamheid te verdrijven?'
'Da's pas een reden met een laag kwaliteitsgehalte.'
Nicole was zowaar verbaasd: meneer Segers klonk bijna als een ontevreden schoolmeester, ook al had hij natuurlijk overschot van gelijk. Maar dat laatste begon haar te irriteren en dus beet ze, alweer tot haar eigen verbazing, tamelijk kortaf terug: 'Zegt u me dan waarom me mekaar ontmoeten?'
'Omdat we van mening zijn dat we aangenaam gezelschap zijn voor elkaar.'
'Zo simpel is het? Voor u?'
Meneer Segers knikte zonder aarzelen. Nicole voelde een diepe teleurstelling als een onsmakelijke pap haar keel in glijden.
"Wat een geit ben je toch!" sakkerde ze tegen zichzelf terwijl ze besefte dat ze haar ongenoegen niet kon verbergen.
'Ik zou me gevleid moeten voelen omdat je je beledigd voelt,' zei meneer Segers, 'maar dat vind ik te veel naar leedvermaak neigen en dus…'
'Stop!' gromde Nicole. Ze stak een hand op, en hield ze een paar seconden in de lucht, alsof ze haar bevel extra wilden benadrukken. Toen boog ze zich over het tafeltje, tot haar neus zich op nog maar enkele centimeters van die van meneer Segers bevond en zei: 'Ik zal kort houden, meneer Segers: ik heb op dit ogenblik lak aan uw wijsheid en uw daarop gebaseerde theorieën. Ik wil maar één ding op dit moment en dat is sex. En als u me geen sex kan geven, dan zoek ik het zo meteen wel op een ander…'
In al haar naïviteit hoopte Nicole die gekmakende koele kikker eindelijk van zijn stuk te hebben gebracht. Maar meneer Segers reageerde met een door tederheid ontspannen gelaat en gaf met een schuin hoofdknikje aan dat Nicole opzij moest kijken; naar de man die vlak naast de ingang, bij het raam zat en seconden eerder door zijn partner in de steek was gelaten.
(Einde deel 56)

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Lekkerrrrr stukje!
    x
    koyaanisqatsi: Tja... Ik weet 't niet...
  • Julien_Maleur
    interessant stuk.
    groeten
    JM
    koyaanisqatsi: thnks
  • sproet
    sterke dialoog tussen berusten en verlangen, ik weet niet of ik het duidelijk uitdruk? liefs, trees :-)
    koyaanisqatsi: zo iets toch, ja... x
  • aquaangel
    'Ik wil maar één ding op dit moment en dat is sex. '

    hihi
    koyaanisqatsi: kan gebeuren, niet? LOL

    xx
  • doolhoofd
    Wijsheid kan natuurlijk ook ergerlijk zijn indien ze te ver doorgedreven wordt...
    koyaanisqatsi: vraag is: kunnen we dan nog over wijsheid spreken?
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 9

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .