writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 58

door koyaanisqatsi

Nicole bleef wezenloos naar de opengescheurde envelop staren; de inhoud ervan, haar eerste loonbriefje als hulpkok op een cruiseschip dat luisterde naar de haast ludieke naam "Lucullus der ZeeŽn", had ze er enkele minuten eerder terug in gestopt.
Vanaf dag ťťn aan boord had ze het gevecht moeten voeren om haar dankbaarheid tegenover meneer EzechiŽl niet te laten wegebben in een modderpoel van ontgoocheling. Het was precies zoals de zogenaamde Directeur van de Recruteringsdienst van de All Star Lines had gewaarschuwd: het was werken, keihard werken zelfs.
Maar veel erger dan het labeur waren de leegtes die zich als bronnen van oeverloze verveling tussen de lange uren van zwoegen in de bloedhete keuken wurmden. Op zee viel er aan boord voor het meeste personeel niets te beleven en het strakke uurrooster zorgde ervoor dat de perioden wanneer het schip lang aangemeerd zo goed als volledig werden opgeslorpt door werkuren - de klassieke, uitgebreide buffetten moesten immers klaar staan wanneer de passagiers weer aan boord kwamen.
Op vier weken tijd had Nicole precies geteld twee keer net zo veel uren de kans gehad om een voet aan wal te zetten. De eerste maal in een visserdorp waar iedereen die van de loopbrug kwam meteen werd aangeklampt als een lopende portefeuille, de tweede maal in een historisch stadje dat barstte van de souvenirwinkels en volledig op toeristen afgestemde eet- en drankgelegenheden. In beide gevallen had Nicole al na nauwelijks een half uur, opgejaagd en gefrusteerd, rechtsomkeer gemaakt om zich in haar kajuit te gaan opsluiten.
Contact met collega's maakte ze amper. Sinds ze had kennisgemaakt met de vleesgeworden wijsheid Meneer Segers, beschouwde ze zowat iedereen, zichzelf inbegrepen, als een onwetendheid op twee benen. Niet dat ze op de mensen in haar omgeving neerkeek, alleen ervaarde ze het als een vanzelfsprekendheid dat niemand er ook maar enkele minuten in kon slagen haar belangstelling te wekken. In kleine mate een uitzondering was ene Sigi, een kleine blonde jongen met een meelijwekkend spraakgebrek, die als keukenhulp bergen werk verzette en omwille van zijn mateloze goedheid door iedereen als een soort mascotte werd gekoesterd. De sympathie die Nicole voor hem opbracht, vloeide voort uit zijn ronduit kinderlijke naÔviteit, die hem nochtans de absolute antipode van meneer Segers maakte.

En daar lag dus haar loonbriefje, met daarop een bedrag vermeld dat bijna het dubbele was van wat ze in De Kippenren ving: voor haar, op bed, op haar hoofdkussen, met een compensatiewaarde van ronduit nul. Nee, hoe Nicole het ook draaide of keerde, hoe dankbaar ze meneer EzechiŽl ook bleef voor haar geloofsbrief aan het adres van de All Star Lines, Nicole's besluit stond vast: bij de eerste de beste gelegenheid zou ze haar baan als hulpkok aan boord van de "Lucullus der ZeeŽn" zowel figuurlijk als letterlijk laten varen.

 

feedback van andere lezers

  • Magdalena
    ik zou dit doodgraag in boekvorm lezen! (ik kriebel en schrijf in boeken die ik gekocht heb)
    koyaanisqatsi: je kan misschien de deeltjes verzamelen en bundelen... self made literair "meester"werk...
    thnks
    x
  • sproet
    blijft aangenaam om lezen!

    liefs, sproet
    koyaanisqatsi: thnks
  • doolhoofd
    Wederom prachtig geschreven.

    We gaan door.
    koyaanisqatsi: waarvoor dank
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .