writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 63

door koyaanisqatsi

"Ik moet lang leven, ben n van de uitverkorenen die tal van overweldigende gebeurtenissen dient te mee te maken, om op zijn sterfbed op een bloedstollende biografie te kunnen terugblikken. En Harry Fitzpatrick was een schoft, die zich God waande omdat hij goed overweg kon met een Kalashnikov."
Het handvol schrammen dat zich over zijn lichaam had verspreid, verkocht Podgorny irriterende speldenprikken, maar veel meer nog kreeg hij het op zijn heupen van de vrouw die zich als een bloedzuiger aan hem vastklampte en niet leek te beseffen dat haar vingernagels in zijn huid sneden. Een attent iemand -in de verwarring had Podgorny niet eens gemerkt of het een man of een vrouw was- had hen beide een laken aangereikt, zodat ze niet naakt moesten blijven toekijken naar de in complete chaos verlopende zoektocht naar andere slachtoffers onder het puin.
De erbarmelijke staat van het gebouw had Podgorny en de vrouw het leven gered. De explosie had de bouwvallige muren en het door en door verrotte plafond zo goed als meteen verpulverd, waardoor ze bedolven waren onder weinig meer dan stof en gruizelementen. Fitzpatrick had minder geluk. Hij bevond zich op het gelijkvloers en kreeg zowat de hele bovenverdieping over zich heen. Het hoertje dat zijn bed deelde verloor een arm, hijzelf het leven.
"Het was een schoft," bleef Podgorny in zichzelf herhalen, als troost omwille van het verlies van de enige vriend die hij sinds zijn toetreding tot de huurlingenbende van Majoor Simos had gemaakt.

Het duurde even voor de oorzaak van de explosie duidelijk werd. Vanzelfsprekend had men eerst aan een aanslag gedacht, ook al viel maar moeilijk te vatten hoe een miserabele kroeg annex bordeel een interessant doelwit kon zijn, maar uiteindelijk bleek het om een ongeluk te gaan. En of andere idioot die het hoofdkwartier van Simos' officieren moest bewaken had met een raketwerper staan prutsen en domweg een raket afgevuurd. Zich bewust van de omvang van zijn stommiteit had de dwaas het meteen na de inslag op een lopen gezet maar zijn medebewaker, die geen zin had om als medeplichtige mee voor de brokken op te draaien, was hem na een korte aarzeling achternagegaan en had hem onder de dreiging van een geweerloop terug naar de plaats van het onheil gebracht. Daar joeg n van Simos' officieren hem even later, na een korte ondervraging, een kogel door de kop.

Luitenant Salgado kwam met zijn typische, dreigende pas op Podgorny toe gestapt. Zijn baret zat zoals steeds perfect op zijn hoofd gedrukt, zijn kleren waren zoals altijd piekfijn in orde. Zelfs zijn laarzen glommen, ook al waren de straten vuil en stoffig.
'Fitzpatrick, is het niet?' vroeg hij, terwijl hij met zijn kin naar het levenloze, met een kaki zeildoek bedekt lichaam wees dat even verderop in de goot lag.
Podgorny knikte, wou op zijn minst een krop in de keel krijgen maar bleef tot zijn eigen verbijstering volkomen stocijns.
'De stommekloot!' vloekte Salgado.
Podgorny's blik sloeg op razend, maar gelukkig zag hij meteen zijn vergissing in. De luitenant doelde niet op Fitzpatrick maar op de idioot die verantwoordelijk was voor zijn dood.
'Het spijt me, Podgorny,' zuchtte Salgado gemeend, 'Fitzpatrick was een prima kerel; jullie waren een betrouwbaar duo, een zeldzaamheid.'
Podgorny knikte en keek Salgado aan. De luitenant klonk zo menselijk dat het bijna ondraaglijk was. Had hij niet, volkomen in de geest van de hel waarin hij leefde en zelfs een hoofdrol speelde, niet gewoon n of andere rotopmerking kunnen maken? Kon hij de chaos en de paniek die zich voor zijn ogen afspeelde niet op een cynisch gegrinnik vergasten in plaats van er een observerende blik op te werpen die niet alleen een koelbloedig maar ook een meelevend karakter verraadde?
'Kom,' zei de luitenant, waarna hij opnieuw zuchtte en Podgorny bij de arm pakte. 'We gaan die wondjes laten verzorgen en een stel kleren voor je halen.'
Podgorny volgde gedwee, bijna als een verdwaald schoolkind dat zich gered weet door een vertrouwen opwekkende boswachter, en liet de vrouw achter zonder haar een woord van afscheid of een blik waardig te achten.

 

feedback van andere lezers

  • sproet
    de moeilijke namen beginnen wat voor mijn ogen te dagen, maar het is naar vorm heel goed geschreven!

    liefs, sproet
    koyaanisqatsi: thnks alweer
    x
  • doolhoofd
    Ontploffing. Komt dit uit The Expendables?
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 5

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .