writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 71

door koyaanisqatsi

'Sergeant, we zijn vlak bij de grens, zouden we niet beter terugkeren?'
Podgorny keek zijn korporaal verbaasd aan; zijn verstandige voorstel stond in schril contrast met de verdwaasde blik van zijn rooddoorlopen ogen. In de verte lagen heuvels met plantages, wat op de aanwezigheid van dorpen in de buurt moest wijzen; dorpen die zich onmogelijk aan de andere kant van de grens konden bevinden aangezien de bewoners ervan in dat geval geen aanspraak op de plantages mochten maken.
Podgorny had geen zin om Salazars bevelen tot het uiterste op te volgen.
'Doe die schoften hier bloeden voor wat ze met mijn oom hebben aangedaan! Voor mijn part verkrachten jullie iedere kut die je te pakken krijgt, en snijden jullie iedere eikel die in jullie handen valt zijn kloten af! We zullen deze godverrekte rotprovincie eens laten voelen wat er gebeurt als je aan ons raakt!'
Salazars gebulder had zijn kantoor op zijn grondvesten doen daveren. Geel schuim had op zijn lippen gestaan, alle aanwezige officieren en onderofficieren hadden met ingehouden adem geluisterd naar zijn tirade, die zich volledig op de grote zondebok, de lokale bevolking, had gericht. Een volk van bastaarden en hoeren, uitschot dat de moed ontbrak om zijn vijand met open vizier tegemoet te treden, kortom: een volk ban lafbekken dat erom vroeg genadeloos gestraft en tot in het diepste van zijn ziel vernederd te worden.

Podgorny had, net als de anderen, zo goed als kon de opdracht uitgevoerd. Zijn peloton had verkracht en gecastreerd, geplunderd, brand gesticht en gemoord. Zelf had hij zich afzijdig gehouden, toegekeken vanaf de zijlijn, van op veilige afstand, zoals een generaal de prestaties van zijn troepen volgt op het slagveld. De gruweldaden hadden hem niets nieuws geleerd, enkel bevestigd wat hij al enige tijd wist: oorlogen waren hoogtijdagen voor schoften, maakten van zelfs de meest vredelievende mens een van zichzelf vervreemd wezen en degradeerden het woord beschaving tot één grote, cynische grap van tien aan elkaar geregen letters.
Maar hier, op een paar kilometer van de grens hield het wat hem betrof op. De bewoners van de heuvels mochten op zijn genade rekenen -als ze al niet, op de hoogte van wat er aan de gang was en mogelijk ook hen te wachten stond, al niet allang de grens waren overgestoken. Hij had absoluut geen zin om slaags te geraken met het goed uitgeruste en mogelijk tamelijk gedisciplineerde regeringsleger van de overkant; zeker niet wanneer hij moest rekenen op een bende gedrogeerde, bezopen en leeggeneukte zwijnen.

'We gaan terug,' zei hij tegen de korporaal, 'zeg de mannen dat ze binnen vijf minuten bij de jeeps moeten zijn. Wie te laat komt kan helemaal te voet terug, en dat lijkt me niet geraadzaam na al wat we onderweg hebben aangericht.'
De korporaal knikte. Liep terug naar het met een palissade omgeven erf waarachter zich een zestal hutten bevond en brulde boven het gekrijs van een gefolterde oude man en twee verkrachte vrouwen uit: 'Hé, klootzakken allemaal, de pret is voorbij, iedereen terug naar de jeeps, tenzij jullie zin hebben in een lange wandeling natuurlijk!'



 

feedback van andere lezers

  • sproet
    jammer dat dit zo wweinig gelezn wordt, het is naar inhoud en vorm een aangenaam te lezen verhaal!

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: mijn PR-dienst is nogal zwak... :P
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .