writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 78

door koyaanisqatsi

'Dit is een zieke grap, is het niet?'
'Denkt u misschien uw hemel te zullen verdienen door uw leven nodeloos op het spel te zetten, mevrouw?'
Nicole's ogen schoten vuur, het liefst van al had ze de zogezegde evacuatiecoördinator een trap in zijn kruis verkocht. Nee, haar hemel verdienen was wel het laatste waar ze aan dacht. En ze had ook geen zin om haar leven te riskeren. Maar ze was nog maar net terug in het kamp en was, na eerst een absurd gevoel van gelukkig weerzien van zich te hebben afgeschud, gaan beseffen dat ze voor het eerst in haar leven, en hoe bescheiden haar bijdrage ook was, iets uitrichtte dat echt nuttig was, dat ze een positief verschil maakte in andere levens.
Maar de evacuatiecoördinator was formeel: binnen een half uur moesten alle hulpverleners opnieuw in de vrachtwagens zitten. Salazars troepen waren de grens overgestoken en het regeringsleger, compleet verrast door zoveel waanzinnig lef, kon onmogelijk snel genoeg voldoende troepen naar het gebied krijgen om hen terug te drijven. Ja, dat zou beslist gebeuren, maar in het beste geval pas binnen enkele dagen en tegen die tijd zou Salazar behoorlijk wat kilometers gevorderd zijn en god weet welke ravage hebben aangericht.
'En al die mensen hier?!' vroeg Nicole, de wanhoop nabij. 'Die laten wij gewoon stikken, of wat?'
De coördinator antwoordde door zich om te draaien en hoofdschuddend weg te lopen. Nicole bleef aan de grond genageld staan, trilde op haar benen van machteloze woede, wilde brullen maar kreeg zelfs geen kreun uit haar keel geperst.
'Kom, het heeft geen zin…'
'Jij?!' Nicole herkende eerst de stem, vervolgens de man: de vrachtwagenchauffeur die haar de eerste keer naar het kamp had gebracht en zich als enige over haar ontfermd had toen ze dreigde onderuit te gaan. Hij zag er vermoeid uit, ouder ook, en in tegenstelling tot de vorige keer, toen hij een bijna onaanvaardbare ontspannen indruk had gemaakt, leek hij nu erg nerveus te zijn.
'Had jij me niet verteld dat die Salazar niet gek genoeg was om hier binnen te vallen?' snauwde Nicole hem toe.
De vrachtwagenchauffeur knikte en zei: 'En ik was jammer genoeg de enige niet die er zo over dacht. Het regeringsleger heeft zich als een beer in zijn winterslaap laten verrassen…'
'Het ziet er spijtig genoeg naar uit je het voor het overige wel bij het rechte eind had,' snikte Nicole.
'Hoe bedoel je?'
'Wij worden allemaal netjes en op tijd weggehaald, maar diegenen waarvoor we hier zijn, die laten ze aan hun lot over…'
'Wat wil je dat ik daarop zeg?' antwoordde de vrachtwagenchauffeur schouderophalend. Hij voelde zich onterecht hard aangepakt door Nicole maar begreep haar frustratie en machteloosheid maar al te goed en deed dan ook zijn uiterste best om niet terug te blaffen, hoeveel zin hij daar ook in had.
'Tja,' zei Nicole, die een steeds grotere krop in haar keel kreeg, 'wat kan je daar op zeggen?'
De vrachtwagenchauffeur zuchtte, streek een keer met een duim en wijsvinger over het puntje van zijn neus en zei: 'Kom nu maar. Misschien loopt het allemaal zo'n vaart niet…'
Nicole keek om zich heen: haar zicht was wazig door tranen en stress. De vluchtelingen die er toe in staat waren verder te trekken, begonnen zich voor te bereiden op een nieuwe barre tocht naar een onzekerheid zo duister als een maanloze nacht. Maar zij die te zwak waren bleven vooralsnog zitten, met hun angsten, onzekerheden en een zeldzaam sprankeltje hoop op een mirakel waar ze niet echt in geloofden. In hun ogen lag een doffe glans, als van een aangekondigde dood die enkel nog het tijdstip en de wijze van toeslaan moest bepalen. Nicole's hart werd doorkerfd met pijnscheuten die haar borstkas te klein maakte voor haar lichaam. Ze besefte dat ze de verschrikkingen van het vluchtelingenkamp aankon, zoals een primitief bewapende maar vastberaden krijger de strijd met een ontembaar geachte leeuw zou aangaan, maar dat ze dit soort vertrek, dit debacle, dit verraad, nooit een tweede keer zou kunnen verwerken. En dus gaf ze gevolg aan de chauffeur zijn verzoek, en liet ze zich enkele minuten later in een vrachtwagen tillen met het besluit dat haar carrière als hulpverlener er definitief opzat, tot in het diepste van haar gebroken ziel gegrift.









 

feedback van andere lezers

  • sproet
    draait dit op een confrontatie uit in het heetst van de strijd?

    terug graag gelezen, ik zei het al: jaloers op je taalgebruik.

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: thnks again
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .