writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 80

door koyaanisqatsi

Nicole keerde terug naar het vluchtelingenkamp.

Nadat het konvooi een tiental kilometer over moeilijke berijdbare wegen was gevorderd, had ze gevraagd om uit te stappen. De evacuatiecoördinator had pertinent geweigerd maar toen de vrachtwagen stapvoets voorbij een obstakel moest had ze ervan geprofiteerd om eruit te springen en het op een lopen te zetten. Buiten adem was ze na enkele kilometers overgeschakeld op een stevige wandelpas. Rond die tijd was ze de eerste vluchtelingen tegengekomen die het kamp hadden verlaten in de hoop een veilige voorsprong te kunnen behouden op de in aantocht zijnde horden van Salazar. Sommigen leken Nicole herkend te hebben en hadden droef naar haar geglimlacht, anderen hadden haar stomverbaasd aangekeken, vervuld als ze waren van onbegrip voor haar tocht in de omgekeerde richting.

Toen Nicole de heuvel bereikte waarachter het kamp zich uitstrekte, begon ze met de opwinding van iemand die weldra zijn geliefde zou weerzien aan een laatste beklimming. Maar toen ze op de heuveltop kwam werd haar fel bonzende hart met een enorme houw in tweeën gekliefd. Beneden speelden zich afgrijselijke taferelen af, scènes van een hallucinante ontaarding in een boven alle verbeelding uitstekende monsterlijkheid. Nicole keek ernaar, kreeg de gruwel als een alles verzwelgende vloedgolf over zich heen en verloor haar denkvermogen, waardoor het maken van een keuze niet langer tot haar verstandelijke capaciteiten behoorde. Kreten slakend als een het slagveld betredende middeleeuwer, stormde ze de heuvel af om vier, zich aan een jong meisje vergrijpende huurlingen aan te vliegen. Wild om zich heen slaand en schoppend schreeuwde ze hen de grofste verwensingen toe maar ondanks haar razernij was ze in een oogwenk overmeesterd. Juichend als gekken om het veroveren van hun nieuwste trofee scheurden de mannen haar de kleren van het lijf waarna ze haar ondersteboven ophingen aan een dikke tak van een dode boom. Toen werd ze door alle soldaten die zich nog niet aan één van de vrouwen in het kamp tegoed hadden gedaan, oraal verkracht. Onder luide aankondigingen van wat ze haar gingen aandoen, haalden ze één voor één hun lid tevoorschijn om het vervolgens met een ongemene ruwheid in haar mond te stoten. Kokhalzend onderging Nicole de brutale penetraties die een eeuwigheid leken te duren. Steeds weer schreeuwden de mannen haar de goorste smerigheden toe en dwongen ze haar hun zaad te slikken. Maar haar vernedering en pijn haalde het niet van haar woede, die zich als een kolkende vulkaan in haar lichaam bleef ophopen tot ze met de genadeloosheid van een dodende leeuw haar tanden in de zoveelste, haar mond binnendringende penis zette. Terwijl ze bloed en sperma uitkotste, brulde haar verkrachter het uit. Schreeuwend als een waanzinnige tolde hij enkele keren om zijn as om vervolgens kermend over de grond te rollen -over stukken van kinderbenen die enkele minuten eerder waren afgehakt.
Een lawine van onverstaanbare scheldwoorden stortte zich over Nicole uit, een laars plantte zich met een mokerslag in haar mond, haar tanden boorden zich doorheen haar lippen. Dikke slierten bloed, vermengd met brokken tand begonnen uit haar mond te lekken, liepen haar neusgaten in en verblindden haar ogen. Terwijl een geweerkolf haar gezicht tot moes sloeg, werden haar schaamlippen en clitoris afgesneden.
Nicole schokte, schreeuwde, brulde, tot haar stembanden het begaven en ze rochelend als een stervende het bewustzijn verloor. Het bloed dat, dik, warm en kleverig uit haar kruis gutste, liep over haar buik, borsten en hals, mengde zich met het bloed dat uit de gapende wonden in haar gezicht stroomde en begon een donkere, bijna zwarte plas te vormen in het grauwe zand onder haar tot een roodblauwe klomp herleide hoofd.








 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Héftige gruwels. Is ze nu dapper of dom?
    Intens geschreven, Koyaan.
    x
    koyaanisqatsi: Ik las ooit ergens dat je soms de moed moet hebben om laf te zijn. Nicole ontbreekt dit soort complexe moed, vrees ik. Tot in het quadraat. :-(
  • Magdalena
    ik ben uit nieuwsgierigheid nog eens zomaar in het verhaal gestapt (tot mijn spijt tijdsgebrek om alles te lezen voorlopig)

    de inhoud is pure gruwel en waanzin
    maar behoort wel tot de realiteit die gebeurt op deze aardbol
    heel goed en vlot geschreven/beschreven

    en
    waar mensen van op de hoogte moeten gebracht worden

    die Nicole is wel verdomme moedig/ irreëel moedig?


    Ik HOOP dat dit een nachtmerrie van haar was.

    XXX
    veel groetjes
    koyaanisqatsi: een nachtmerrie in de realiteit vrees ik...
    xx
  • sproet
    iets om eventjes stil van te worden!
    de gruwel is gaaf weergegeven.

    liefs,sproet
    koyaanisqatsi: thnks again
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .