writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 81

door koyaanisqatsi

Ze waren nog maar net de grens gepasseerd toen de eerste truck van Podgorny's compagnie in een diepe kuil donderde. De drie wagens die volgden remden te laat af en knalden tegen mekaar aan. Niemand kreeg de tijd om te beseffen wat hem overkwam. Een stortvloed van stenen, pijlen, vuurballen, speren en kogels schakelde in een mum van tijd het grootste deel van het kleine leger uit terwijl de rest verdwaasd en in het wilde weg schietend probeerde te ontsnappen in de jungle. Veel kans om het er levend vanaf te brengen was er niet. De bevolking van de omliggende dorpen had zijn wraakactie uitstekend voorbereid en was van plan haar met net zoveel precisie als meedogenloosheid uit te voeren. In het dichte woud lagen nieuwe valstrikken verspreid en wachtten verscholen dorpelingen geduldig hun kans af. Aangezien zo goed als geen enkele dorpeling niet op zijn minst n van zijn familieleden onder de slachtoffers van Salazars gruwelen mocht rekenen, lag het voor de hand dat de huurlingen die bij de verrassingsaanval het leven hadden gelaten er nog het best vanaf kwamen. Diegenen die levend in de handen van hun wraakengelen vielen, moesten niet op enige genade rekenen. Castratie was meestal de eerste straf. Bij sommigen werden nadien de ogen uitgestoken of de tong uitgerukt, anderen werden door machetes in stukken gehakt of levend verbrand.

Podgorny zag zijn zoveelste wonderbaarlijke ontsnapping aan een zekere dood niet als een beloning voor zijn passiviteit tijdens de oorzaken van deze helse vergelding maar als een al lang vastgelegde vanzelfsprekendheid; wat niet wegnam dat hij het met net zo veel doodsangst en wanhoop als zijn minder fortuinlijke troepen op een lopen had gezet. Hij liep en liep, zonder om te kijken of zich iets aan te trekken van wat zich rondom hem voltrok, slaagde erin alle hinderlagen te ontwijken en vluchtte een nauwelijks doordringbare bergketen in. Daar zakte hij uitgeput in mekaar, zocht op handen en knien naar een zo klein en donker mogelijke schuilplaats en groef zich uiteindelijk met bevende handen in in wat eerder het hol van een klein zoogdier geweest moest zijn.
"Als een rat," dacht hij in een roes van vermoeidheid en verwarring, "als een rat die net aan een alles verwoestende zondvloed is ontsnapt", waarna hij in een onvaste slaap viel.

NOOT: en nu maar hopen dat na bijna een maand afwezigheid (vakantie en werk) het handvol trouwe lezers nog kan volgen

 

feedback van andere lezers

  • sproet
    gelukkig niet zo gruwelljk als het voorgaande! wat rest er nog van Nicole?

    sterke inhoud en in een vaste vorm geschreven.

    liefs, trees

    ps: een toffe vakantie gehad?
    koyaanisqatsi: vakantie met vrouw en kinderen is altijd leuk!

    rest van Nicole volgt...
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .