writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

help me out?

door Magdalena

Ik ben niet redelijk, nooit geweest.
mijn leefwereld is twijfel en onzekerheid.

3 dagen lang had ik een veel te jonge minnaar
met een intelligentie en spiritualiteit die ik nergens ooit nog zag
Hij lachte mij uit, zette mijn wereld op zijn kop, toonde mij de patronen waarin verzeild geraakte.
Wist dat altijd zwijgen en goedkeuren en vergeven niet de manier is, dat ik continu vertrapt werd en bijna dood was.

Nadien, nadien, bleek hij echt een autist te zijn,
die toeliet dat hij betutteld werd,
vertroeteld,
zijn haar gewassen als een kleutertje,
alles goedgekeurd en beaamd door hulpverleners
die zijn moeilijke gdrag niet corrigeren
maar zachtjes spreken over autisme en onveranderlijk.

Ik was eerst lief, zei dat ze zich vergisten, dat hij wilde studeren.
niets.
Ik zocht overal hulp.
Vond niets.
Ik werd harder.
Kreeg dreigmails.
Ik werd nog harder.
Kreeg een aanklacht.

Ik hield vol en zei dat niemand het recht had zo'n intelligente, gevoelige, muzikale man als minderwaardig en onbekwaam te betuttelen.
Ik gooide een vriendin buiten die beweerde dat ik mij vergiste, dat hij geen man-vrouw-relatie aan kan.

Heb ik een misdaad begaan door een hele groep hulpverleners, inclusief een ex-vriendin harteloosheid te verwijten? Ik heb gezegd dat ze een prachtige man de absolute hel aandoen met hun betutteling.


Ik ben bezorgd over mezelf.
Wat zal er met mij gebeuren na mijn dood?
Ik wéét dat mensen na hun dood haperen aan emotionele situaties die ze niet recht trokken tijdens hun leven.

Heb ik omdat ik één enkele jonge man geloofde
mijn eigen post-fysieke dood afgrijselijk gemaakt?
Zal ik ermee geconfronteerd worden dat ik tientallen mensen die Goed zijn liet twijfelen aan zichzelf en hun job en leven nodeloos moeilijk maakte?
Kan een autist écht geen man-vrouw-relatie aan?

Zou ik hem beter abrupt laten vallen en de hulpverleners gelijk geven omwille van mijn eigen post-dood-zielerust?
Strijd ik tegen harteloosheid en onrecht
of, ben ik zelf harteloos en onrechtvaardig?

Help me out?



 

feedback van andere lezers

  • Francis
    Ik heb deze kreet eerder gelezen: dus zelfde advies laat je niet gek maken!
    Ook niet door een jonge (vreemde) vogel
    Goed bedoeld xx Frans
    Magdalena: probleem is dat ik denk dat die vreemde jonge vogel in staat is om prachtig te vliegen
    moest hij durven de hulpverlening vaarwel zeggen
    en beseffen dat we allemaal vallen en opstaan

    hoe halen sommige hulpverleners het in godsnaam in hun kop om mensen wijs te durven maken dat zij superieur zijn en kunnen 'Het Voorbeeld' tonen????

    Maar ik hou van deze wervelkolom-steunende feedback!
    ik wil jou echt eens life zien!

    XXXX
  • backie
    Hallo Magdalena,
    ik denk dat je gewoon een veel te goede en brave vrouw en heks bent voor deze wereld. Sorry, als ik mis ben.
    Ik ken een autist die gelukkig getrouwd is. Maar zoals in elk gezin zijn er soms problemen. Die niet steeds aan zijn autisme wijten, is de reden dat het nooit uit de hand loopt denk ik. Er zijn natuurlijk veel soorten autisten. De één kan een relatie aan, de ander niet. Ik heb geen autisme en heb daar soms al problemen mee. Maar dat zegt wellicht meer over mij dan of over autisme.

    Groetjes hé.
    Magdalena: dank je, dank je
    ja, ik ben nogal heksachtig, mijn dochter heeft dat ook
    dit is de derde dag dat mijn schoonzus gestorven is en ik word meegesleurd in zo'n woedebuien verdikke
    dat het oneerlijk is dat ik alles bleek goed te doen op het moment dat het zeker was dat ik stierf, maar in mijn leven liet iedereen mij maar sukkelen

    cerebraal wéét ik dat 'ik' dat niet ben
    maar emotioneel ben ik dat op dit ogenblik wél

    ik word meegesleurd en ben razend dat dat mij overkomt

    dank je voor je steun
    ik kan het gebruiken, echt
    volgens mijn ervaring zal deze periode stoppen in de helft van de zondagmorgen

    ik ben letterlijk 'mezelf' niet op dit ogenblik

    héél veel dank voor je woorden
    xxxx
    Karine
  • Ghislaine
    Dit klopt van a tot z. Hulpverleners zien steeds de buitenkant, meestal de gevel aan de straatkant. Het perfect voorbeeld hoe gruwelijk ook, is de moord van een hopeloze moeder op haar twee kindjes in Antwerpen. Daar liet bijzonder jeugdzorg een behoorlijk steek vallen. Ze trokken de sok uit maar vergaten de breipennen te legen. Hier mag hulp alleen op MIJN bevel en dat wringt soms nogal eens.
    Magdalena: Ghislaine, hoe precies en correct en duidelijk beschreven!
    Jij bent zo hartelijk zonder de grond onder je voeten te verliezen.
    Dank je ++++
  • Mistaker
    Je moet in de eerste plaats aan jezelf denken en harteloos en onrechtvaardig ben je zeker niet!
    Wat versta je trouwens onder heksachtig?

    Knuffel,
    Greta
    Magdalena: dank je voor de eerste zin van je feedback
    ik zit in héél intense twijfeldagen

    heksachtig is een eufemisme van heks...
    ik weet dat al zo lang van mezelf, maar ik ben daar niet happy mee
    ik voel het eerder als een vloek dan als een gave

    ik word op dit ogenblik om de vijf voet meegesleurd in het tervensproces van mijn schoonzuster. Maar... in tegenstelling tot 'normalen' voel ik dat stervensproces gebeuren in de 4 a 5 dagen NA de dood van het fysieke lichaam. Alsof er dan een héél intense, héél sterk emotionele reis gebeurt doorheen alle emotioneel geladen herinneringen.
    Ik zie haperingen, ik zie vreugde, ik zie woede, soms mét exacte gegevens wat en waarom. Het is pretty heavy stuff.
    Dat deel noem ik heksachtig: dingen zien waar het zien en voelen van 'normalen' ophoudt.

    XXXX
  • aquaangel
    zien en voelen wat andere niet zien of voelen vind ik niet heksachtig, het is een gave, heldervoelend, dat ben ik ook en ook ben niet op de brandstapel beland....

    er is hoop

    ook na het sterven van je schoonzus

    ik herken dat wel, toen mijn broertje overleed... dat meegesleurd worden..

    in het verhaal hier en daar wat foutjes maar die kan je altijd nog eens opspeuren, als je weer back to earth bent ;)

    xxx
    Magdalena: dank je ++++!
    ik ben bijna 'back to earth'. Nog tot morgenvroeg denk ik
    dank je héél veel aqua!
  • Rob
    Je deed het goed. PUNT.
    Magdalena: amaai, zo'n zéker statement doet DEUGD!!!!
    dikke knufel én indertussen stiekem leunen tegen jouw kracht
  • koyaanisqatsi
    Mijn bescheiden mening? Het drama is dat iedere partij wel een deel van het gelijk heeft... (Wat een waardeloos advies is natuurlijk)
    Magdalena: xxxx
  • sproet
    ik ga sec fb geven op de inhoud en de vorm om te beginnen en daarna mijn persoonlijke mening.

    inhoud: eigen ervaren versus hulpverlening: sterk en duidelijk weergegeven. lijkt als een moeder die vecht voor haar kind, hier haar geliefde.

    vorm: vanuit de IK-vorm die de inhoud ondersteunt en intenser maakt.

    eigen mening: ok, ik ben hulpverlener en het gekke is dat ik me niet aangevallen voel door je tekst. integendeel, ik worstel met dezelfde ervaringen van onmacht. ik heb het zelf moeilijk met alweters in de hulpverlening en lig vaak in de clinch!

    ik stuur je een warme knuffel en probeer te aarden, ik zeg probeer!
    liefs, trees
    Magdalena: Trees, dit is zo raak!
    het is ook nooit mijn bedoeling geweest de hulpverleners aan te vallen. Ik bén vriendelijk geweest. Maar dat bleek naïef.
    Op den duur ben ik beginnen roepen: 'Zien jullie niet dat jullie hem kapot maken?'
    Maar vanaf het moment dat ze wél écht hem steunen en begeleiden naar een volwaardig leven en zelfwaarde, is mijn agressie weg.
    Mijn agressie is eerder pijn en verdriet.
    Jij bent ook zo, dat weet ik. Jij gaat niet zomaar voor de lol in de clinch liggen, maar omdat je begaan bent met de mensen.

    amaai, zo antwoorden doet goed. Het geeft ineens een duidelijker beeld... op mezelf.
    Als ik in mezelf opgesloten blijft met zoveel twijfel, wordt alles verward bij mij.

    KNUFFEL!
    XXX
  • otiske
    Heel goed weergegeven hoor. Ik krijg nog iets van dat autisme, hoe meer ik er over lees hoe meer ik denk dat ik het ook ben. Ik begin stilaan te geloven dat we het allemaal zijn, de ene wat erger dan de andere. Ik leg ook steeds mijn pakje sigaretten in een schuine hoek op tafel, telkens weer en ik steek steevast twee frieten op mijn vork. Help mij, ben ik autist, gek of erger nog ben ik een mens? Knap geschreven, groetjes.
    Magdalena: Ik denk dat je de volle 100% gelijk hebt: we hebben allemaal iets autistisch in ons.
    Maar de sukkels die per ongeluk die diagnose krijgen, bij hen worden al die kantjes dik in de verf gezet, terwijl, als niemand een diagnose kent, die kantjes verwateren in het geheel.
    MISSCHIEN is hij heel erg, maar ik merkte daar in ieder geval totaal niets van...
    (soort zoekt soort????)
  • Peerke
    Hulpverleners zitten er altijd naast, ik kan het weten want ik ben er zelf een...
    T.a.v. anderen kan je niets fout doen als je ze met Liefde tegemoet treedt. Leeftijd speelt dan geen rol (niet uit lust...)
    Wat betreft je overgaan na de dood: Maak je er niet druk om. Het is een kwestie van: Zo boven, zo beneden. Je spiegelt hier op aarde en met die spiegeling ga je over. Hier alleen kan je ziel rijpen. Je doet NIETS fout, tot je zelf gaat zien dat je andere keuzes ergens in kan maken. Je moet enkel uitgaan van jezelf. Als jij ergens vrede mee hebt (en met je geweten, dat je ziel vertegenwoordigt) dan ik het okay. Als een hulpverlener daar dan anderrs over denkt dan is dat zijn (haar) goed recht maar daar moet je je niet door laten leiden. Alleen je hart weet de juiste weg, en die moet je altijd volgen. Klinkt cliche... het zij zo. Je maakt wat los he ;-)
    Magdalena: Amaai dit doet deugd Peer!
    Ik heb dit heel rap twee keer gelezen (om te controleren of ik wel goed las) en dan twee keer heel traag.
    amaai dit is échte steun!
    Hij IS voor mij heel vreemd in zijn rol. Héél indrukwekkend, spiritueel héél ver boven mij met een intrinsiek gezag, maar maatschappelijk onzekerder over zichzelf dan een kind en daardoor imméns afgesloten.
    ik gun hem zo een eigen volwaardig, waardig en waardevol leven waarin hij ook lacht, wéét dat hij waardevol en geliefd is.
    Hij is iets tussen man, kind, leraar en fysiek één jaar ouder dan mijn zoon.
    Eigenlijk voelt hij aan als een zoon waar ik voor vecht met hart en ziel. Ondanks het fysieke dat er tussen ons was. Ik ben 53 nu en hij is er 28. Hij heeft gewoon RECHT op een volwassen leven met eigen keuzes.
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .