writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 91

door koyaanisqatsi

Podgorny gleed weg, naar beneden, naar een onpeilbare diepte. In korte opflakkeringen van geestelijke helderheid geloofde hij telkens opnieuw dat hij ieder ogenblik gevonden zou worden, dat barmhartigheid hem zou redden, dat hij de dood weer getart en overwonnen had.
Omdat zijn onderlichaam volkomen gevoelloos was, kon hij zich niet meer herinneren wanneer hij zich voor het laatst had ontlast. De pijn bij de minste beweging was er nog, maar ze was er bij gaan horen, zoals ademhalen -ook al ging dat laatste steeds moeilijker.
Het was een bloedhete dag maar hij had het koud, was immuun voor de verzengende zonnestralen waartegen de tropische plantengroei niet was opgewassen. Zo nu en dan voelde hij kleine dieren aan zijn kleren knagen en de minuscule kaken van insecten in zijn huid prikken. Vooral zijn hals en oren moesten het ontgelden, ook al was hij het ergst toegetakeld op zijn onderlip, waar zich na een venijnige beet een rode bult had gevormd die langzaam maar zeker het uitzicht van een etterende zweer kreeg.
Uiteenlopende beelden uit het verleden verschenen in korte frasen, maar steeds onduidelijker en zonder dat Podgorny namen op de aantredende personages kon kleven. De geluiden die hem omringden klonken scherp afgelijnd waardoor er een enorme kracht uitging van de stilte waar ze doorheen reisden. En ergens in de verte, althans dat was Podgorny's hallucinatie, stonden zijn ouders, met leeftijdloze gezichten, en als zwijgende schimmen naast mekaar, te wachten tot hun zoon hen zou verwelkomen in zijn rijk van nooit waargemaakte dromen.

 

feedback van andere lezers

  • miepe
    omringdeN-futiliteit

    ik hou echt wel van je stijl

    je zou verstomd staan van wat er allemaal uit zo'n puist kan komen... kweethetvanzien
    koyaanisqatsi: spare me the details... (ik weet er ook van..)

    xx
  • sproet
    heel knap hoe je een gans verhaal maakt over het kreperen van een mens. je laat je constructie niet los, knap!

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: thnks again

    xx
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .