writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 92

door koyaanisqatsi

De assistente van de sociale dienst beloofde alles te zullen doen wat ze kon om meer gedaan te krijgen dan de hoogstnodige ingrepen. Haar stem klonk zacht, onaanvaardbaar zacht voor de brutale creatie die de wereld voor Nicole geworden was.
'Is er echt niemand die we kunnen verwittigen?' drong de jonge vrouw nog een laatste keer aan, 'er moet toch iemand zijn waar u contact mee onderhoudt…'
Maar Nicole schudde opnieuw het hoofd, zoals ze telkens deed wanneer ze met deze vraag werd geconfronteerd.
De assistente wenste haar veel sterkte en verliet de kamer. Even later verscheen er een verpleegster met een donkere huid en gitzwarte haren. Nicole meende haar van ergens te kennen maar ging ervan uit dat ze, onder invloed van de zware medicatie, spoken zag.
'Ik kom even uw verband verversen,' zei de verpleegster terwijl ze dekens naar het voeteinde van het bed trok.
Ze duwde ze Nicole's benen voorzichtig open en begon het strakke verband dat haar ganse schaamstreek bedekte voorzichtig van haar huid te verwijderen.
Tot Nicole's opluchting werkte de verpleegster zwijgend verder. Haar vrees de betuttelende opmerking te moeten horen dat het er "allemaal" al veel beter uitzag, bleek ongegrond. De stilte getuigde van een harde maar respectvolle eerlijkheid. En zo was het goed. Nicole had geen behoefte aan woorden. Hoe perfect ze ook gewikt en gewogen waren, ze zouden geen zoden aan de dijk brengen en niets meer zijn dan waardeloze pleidooien op een proces waarvan de uitkomst al lang vastlag.
De verpleegster bracht een nieuw verband aan, Nicole had nauwelijks iets gevoeld; de pijnstillers leverden nog steeds voortreffelijk werk.
'Hebt u nog iets nodig?' vroeg de verpleegster terwijl ze een prop van het oude verband maakte.
Nicole schudde zo voorzichtig mogelijk het hoofd terwijl ze dacht: "Ja, een nieuw leven…"

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Van gruwelen naar ontroerend, je wendt alsof het je geen enkele
    moeite kost. Ik kan enkel ademloos volgen ...
    x
    koyaanisqatsi: (bloos)
  • sproet
    ik heb twee stukjes na elkaar gelezen en het is verwonderlijk hoe je van de ene persoon naar de andere glijdt zonder het echt te merken. literair zappen zonder storing in het verhaal. knap.

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: xx
  • miepe
    ha, herken ze ook, de verpleegster.

    nog eens heel graag gelezen!
    koyaanisqatsi: we doen ons best...:-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .