writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (3 - Het Begin)

door koyaanisqatsi

Natuurlijk worstelen alle lezers met de vraag: waar en wanneer is die Ensor Buscapé zich bewust geworden van zijn gave?
Wel, met bewustwording in letterlijke zin van het woord had het weinig te maken. Het gebeurde, plots, zo opeens, en daarmee was mijn gave een feit.
De gebeurtenis had plaats jaren geleden, in een verleden dat ik donker pleeg te noemen omdat in diezelfde periode Zepinho, een bevriende buurjongen, zijn moeder vermoordde. Op dit vreselijke drama kom ik later nog wel terug, maar eerst dus de gebeurtenis die me met een schok op de hoogte van mijn gave bracht.
Verantwoordelijk voor deze ontdekking was een schepsel, een levend wezen, dat ik toen als het allermooiste gegeven op aarde beschouwde: Esmeralda.
Ogen als fonkelende diamanten, een caramelkleurige huid waar je stil van werd, lange haren zwart als een maan- en sterrenloze nacht, een glimlach als een opkomende zon, een stem als een sprookjesprinses. Ik ontmoette haar toen ik op een zwoele avond onderweg van school naar huis was. Ze dook op uit het niets en trakteerde me op een vriendelijke groet die gepaard ging met een glimlach die aankwam als een mokerslag.
'Hallo,' zei ze, zo spontaan dat het een droom leek. 'Jij bent Ensor Buscapé, is het niet?'
Ik knikte, met mijn hoofd en met mijn benen, vreesde te zullen flauwvallen en slaagde er maar net op tijd in voldoende lucht in mijn longen te zuigen om mezelf niet in een verstikkende hoestbui te verliezen.
'Dat klopt,' piepte ik vervolgens, 'en mag ik vragen hoe u weet wie ik ben, juffrouw?'
'Ik ben Esmeralda, het zusje van Frelimo, de beste vriend van Tostao, jouw grote broer.'
Het zusje van Frelimo?!!! Mijn broers beste vriend, die zowat onze deur plattrapte, had een fee als jongere zusje!!!! De eerstvolgende gedachten die door mijn hoofd spookten waren klaar als pompwater: vanaf nu zou ik Frelimo, telkens als hij bij ons zijn kop liet zien, in de watten leggen als was hij een koning. Ik zou hem drank, snoep, geld, voetbaltickets voor wekenlang op voorhand uitverkochte topwedstrijden, ja als het moest zelfs gewillige meisjes aanbieden, werkelijk alles wat binnen mijn beperkte mogelijkheden en ver daarboven lag, zou ik onder zijn neus schuiven om hem ervan te overtuigen dat ik de perfecte schoonbroer was.
Daarna kwam de schok. Alles werd heel even zwart voor mijn ogen en het volgende ogenblik bevond ik me in Esmeralda's kamer, waar het goddelijke voorwerp van mijn aanbidding op bed, gekleed in niets anders dan een kort topje en een veel te kleine jeansshort, een boek lag te lezen.
Mijn strottenhoofd werd dichtgeknepen door een notenkraker, twee dikke duimen duwden mijn oogbollen zo diep als maar kon in mijn oogkassen, mijn hart kromp ineen tot een harde broodkruimel, mijn mond werd zo droog als gebarsten aarde in de woestijn, mijn maag draaide zich in de vorm van spiraalvormige, rauwe pasta, een meedogenloze schrijnwerker zaagde de benen vanonder mijn trillende lijf. Ik beet bijna mijn tong af om te vermijden te gaan brullen: 'Vergeef mij, Esmeralda, vergeef mij alsjeblief, deze onvergeeflijke onbeschoftheid. Maar geloof me, of geloof me of niet, maar de duivel mag weten hoe ik hier verzeild ben geraakt!'
Het leek wel een eeuwigheid te duren voor het tot me doordrong dat Esmeralda mij niet zag, niet hoorde, en zelfs mijn stinkende angstzweet niet gewaar werd. Toen dat besef voldoende doorheen mijn ontzetting was gesijpeld en een immense opluchting me uit mijn verlamming bevrijdde, glipte ik als een muis die zich had volgevreten aan de etensresten van een feestmaal, de kamer uit. Ik kwam terecht in een lange gang van blauwe muren, ging af op het lichtschijnsel van een straatlantaarn achter een op een brede kier staande deur en vluchtte de straat op waar ik me liet verzwelgen door een mensenzee die er geen flauw idee van had wat de speelbal die zich in hun golven smeet, overkomen was.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Wat een práchtige (en heerlijk weirde) namen verzin je je personen toch.
    Die Zep houd ik in de gaten ...
    x
    koyaanisqatsi: Het wordt nochtans moeilijker en moeilijker... Steeds weer nieuwe 'heerlijke' namen bedenken. :-)
  • aquaangel
    poehee wat een begin! xx
    koyaanisqatsi: tja...
    xx
  • Rob
    Dat is geen gave, dat is een probleem.
    ;-)
    koyaanisqatsi: zoals zovelen gaven...
  • jan
    ik hoop voor jou dat het niet autobio, Ensor heeft duidelijk de boot gemist of....

    grts

    koyaanisqatsi: gelukkig 100% uit de duim gezogen
    thnks
  • miepe
    yee yee yee
    een echte fee

    fantasie zonder grenzen, jammer dat je zoiets uit een duim moet zuigen
    koyaanisqatsi: misschien maar goed... (die duim)
  • Vansion
    zuig jij maar lekker voort - ik parasiteer
    (geen zin voor fietbek; wel leeslust)
    koyaanisqatsi: leeslust... laat het smaken...
  • sproet
    lijkt me een verhaal om in het halfduister voor te lezen en dan niet durven gaan slapen, griezel.

    sterke opbouwende inhoud en de vorm past bij het verhaal.

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: gelukkig moet je het licht aanhouden om te kunnen lezen... :-)
  • DeKoeneRidder
    Ik hou het bij lezen en een waarderingsscore geven.... mijn elleboog wil niet!

    Gr. DKR
    koyaanisqatsi: ken het gevoel... :-)

    thnks
  • Magdalena
    ik hou die moordende buurjongen in mijn achterhoofd.
    Ben benieuwd!
    koyaanisqatsi: doen!
    xx
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .