writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (10 - Opnieuw naar de Memoires)

door koyaanisqatsi

Nadat de Angelsaksische nymfomane toeriste naar het ziekenhuis was afgevoerd, kon ik terugkeren naar de ochtend waarop ik met een voor mij ongekende dapperheid had besloten mijn gave met volle bewustzijn uit te testen.
We begaven ons op weg naar Frelimo da Silva, Tostao en ik, zwijgend omdat we nu eenmaal dat soort broers waren: broers die meestal met mekaar converseerden via gebaren en gelaatsuitdrukkingen en het daardoor opvallend goed met mekaar konden vinden.
Vanzelfsprekend begon mijn hart feller te bonzen naarmate we Frelimo's huis naderden. Het beeld van de bakker indachtig begon ik zelfs enige hoop te koesteren Esmeralda onder de douche aan te treffen. Een ronduit schaamteloze hoop, gaf ik toe, maar gezien mijn toestand van opperste verliefdheid net zo goed begrijpelijk, om niet te zeggen, geoorloofd.
Eindelijk was het zo ver. Boven de hoofden van talloze voorbijgangers rees de okergele voorgevel van huize da Silva op. Esmeralda kwam uit een geopend raam op de eerste verdieping tevoorschijn en begon me met wapperende haren en een betoverende lach welkom te wuiven, als was ik een middeleeuwse prins die terugkeerde van een triomfantelijke veldtocht. Mijn hand was al onderweg omhoog om met prinselijke waardigheid terug te wuiven toen ik, net op tijd, tot het besef kwam dat mijn verbeelding op hol was geslagen.
Even later belde Tostao aan. Mijn hart steeg naar mijn keel. Ik sloot de ogen en wachtte af, ervan overtuigd dat ik luttele seconden later in Esmeralda's kamer zou staan. Maar er gebeurde niets. Geen onzichtbare hand die me optilde, geen onverklaarbare wind die me het huis in blies, geen geheimzinnige kracht die me naar mijn geliefde toverde. Toen ik mijn ogen opende stond ik oog in oog met Frelimo, die me toelachte en zei: 'Hey Ensor, had je nog eens zin om met de grote jongens naar school te gaan?'
Ik slaagde er niet eens in te knikken. Mijn hoofd zat muurvast, net zoals mijn ogen, die Frelimo aangaapten alsof hij van een andere planeet kwam, en mijn mond, die opengevallen leek te wachten om door een zorgzame moeder gevoederd te worden.
Mijn wereld stortte niet zozeer in maar nam een andere vorm aan; veranderde van een rijk vol magie en romantiek in een woestijn van holle hallucinaties. Mijn gave was dus een lachwekkende kwakkel, me opgesolferd door een dementerende ouwe knar die overal spoken zag! Terug naar af, als een pion in een gezelschapsspel, kon ik me opnieuw gaan kwellen met de vraag wat er met me aan de hand was. En tegelijkertijd kon ik een gelukkig weerzien met Esmeralda op mijn buik schrijven.

 

feedback van andere lezers

  • sproet
    geen Romeo en Julia toestanden, pech.

    wat heb jij een vlotte pen, heel graag gelezen.

    liefs,trees
    koyaanisqatsi: beetje geduld... alhoewel... héhé

    xx
  • aquaangel
    beeldend, ik zag het huis.. en ja ik volg sproet
    koyaanisqatsi: xxxx
  • Magdalena
    Arme Ensor!

    typfoutje (in de veronderstelling dat je dit wel gaat publiceren): op hol was geSlagen (s vergeten).
    En de eerste zin vlak daarna: Even later belde Tostao aan... toch?

    XXX
    koyaanisqatsi: effe corrigeren

    xxx
  • Wee
    Vette pech zeg :(
    xxx
    koyaanisqatsi: jaja, het leven kan hard zijn
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .