writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (16 - De Ondraaglijkheid van het Onbegrijpelijke)

door koyaanisqatsi

Het was zeker geen eerbetoon aan Zepinho dat me de volgende dag de stad inzoog, maar natuurlijk had hij er wel mee te maken. Misschien koesterde ik onbewust de hoop enige verklaring voor zijn daad te vinden door langs de straten te slenteren waar we ons vergaapten aan te mooie meisjes en te dure koopwaren, of koesterde ik gewoon een gevoel van solidariteit met zijn zo goed als bezegelde lot. Maar één ding stond in alle geval vast: de hele uitstap week Zepinho niet van mijn zijde, voelde ik hem bijna letterlijk tegen me aanlopen, in zijn witte lievelingshemd, zonder welk hij weigerde de stad in te trekken. Hij had het nooit met zoveel woorden gezegd, maar ik was er van overtuigd dat hij op zijn hemd rekende om ooit meer dan een korte, onverschillige blik van een passerend meisje te krijgen. Nu moet het gezegd: het was een prachtig hemd. Wit als de witste wolk zat het als gegoten om zijn magere, pezige lijf en stak het schitterend af tegen zijn korte, glanzend zwarte krulhaar. En al maakte het daarom nog geen rockster van Zepinho, het gaf hem toch enig cachet dat mogelijk ooit zijn verwachtingen kon inlossen.
Ik zette me neer bij het standbeeld van de Stichter des Vaderlands, zoals we vaak deden wanneer we onze weinige centen bijeen hadden gescharreld om aan een kraam op de hoek een pannenkoek te kopen. Voorzichtig trokken we de lekkernij dan zo gelijk mogelijk in twee en verorberden we zwijgend ieder ons deel terwijl onze ogen de meisjes gadesloegen die langs ons heen liepen.
Nu zat ik hier, moederziel alleen, met slechts Zepinho's schaduw naast me, terwijl de ware Zepinho, opgesloten in een getralied hok, ongetwijfeld duizend doodsangsten uitstond en tot gekwordens toe geconfronteerd werd met terugkerende beelden van zijn misdaad.
Ik probeerde me geluiden, kleuren en geuren bij het drama voor te stellen, maar mijn verbeelding liet me compleet in de steek. Ik kon slechts Zepinho zien, zoals hij, als het zieligste menselijke wezen dat ik ooit had aanschouwd, door de agenten uit het huis werd geleid en hoorde hem telkens opnieuw schreeuwen: 'Ik ben ook maar een mens! Begrijpen jullie dat dan niet!? Ik ben ook maar een mens! Een kind nog, zelfs! Begrijpen jullie dat dan niet?!'
En ik probeerde te begrijpen: het onbegrijpelijke, telkens weer, tot ik door mijn eindeloze gepieker overmand werd door een loden vermoeidheid en mezelf terug naar huis sleepte.

 

feedback van andere lezers

  • sproet
    de ondraaglijke lichtheid van het bestaan...leven met een paranormale gave is zwaar en dit is goed weergegeven in dit fragment.

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: xxx
  • Vansion
    awel awel awel

    het is niet de lichtheid van het bestaan die ondraaglijk is
    (denk ik)
    wel integendeel
    de lichtheid maakt het bestaan draaglijk ...
    en voor mijn part illustreert jouw schrijven dat

    mijn broer-kunstenaar beweert dat ik Kundera niet goed genoeg gelezen heb ...

    wat denk jij?



    koyaanisqatsi: Dat Kundera in feite maar één boek heeft geschreven... (maar dat doen zoveel schrijvers)
  • aquaangel
    verre van ondraaglijk om te lezen dit
    koyaanisqatsi: ja lezen... maar schrijf het maar eens... LOL
  • Magdalena
    Immens boeiend geschreven!
    Zepinho krijgt toch vrijspraak he????
    koyaanisqatsi: daar vrees ik voor...
    xx
  • Wee
    Je titel van dit stuk raakt me.
    Ik hoop dat Zepinho een échte reden had, dan komt hij vast snel vrij.
    Hier heeft jaren geleden een man zijn moeder gedood en gestroopt
    en met haar huid als mantel is hij de straat op gegaan. Het was
    in opdracht van God, meende hij. Of van de duivel, dat kan ook.
    Zij woonden vroeger bij ons in de straat. Bizar.
    x
    koyaanisqatsi: In opdracht van God... Nogal gehoord...
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .