writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (24 - Doodnormale Ogenblikken)

door koyaanisqatsi

Ik worstelde met een gigantisch probleem. Aangezien het me vooralsnog aan tonnen moed ontbrak om haar mijn liefde te verklaren, moest ik een ander middel verzinnen om Esmeralda zoveel mogelijk te ontmoeten. Me suf piekerend bracht ik de avond door op mijn kamer, starend naar het vertrouwde panorama van de zuidelijke stadswijken maar onophoudend dromend van de naakte pracht van mijn godin.
Moeder kwam pas laat thuis, wat helemaal niet haar gewoonte was, kwam naar mijn kamer en vroeg of ik al gegeten had. Ik schudde het hoofd, vertelde haar dat vader naar haar had gevraagd, wat haar niet interesseerde, en stelde voor haar te helpen met het avondmaal.
'Nee,' zei moeder, duidelijk verrast, 'maar lief van je, dat je het voorstelt.'
Toch ging ik samen met haar naar beneden. Vader was ondertussen terug naar de kroeg getrokken en Tostao had zich nog niet laten zien. De laatste tijd bleef hij wel vaker vrij laat weg en het verbaasde me enigszins dat moeder, ondanks haar overheersende onverschilligheid, hem hier nog niet op had aangesproken.

Ik ging in de keuken aan tafel zitten en keek dromerig naar mijn moeder die boven het aanrecht aardappelen begon te schillen. Ze droeg een strak kleed met een druk bloemetjesmotief dat haar als gegoten paste en dat ze erg lang niet meer gedragen had.
'Ensor,' zei ze plots, 'wil je een sigaret voor me halen. Het pakje ligt bij de teevee.'
Zwijgend stond ik recht om me naar de woonkamer te begeven. Het pakje lag inderdaad bij de teevee maar was leeg.
'Het spijt me, mama,' zei ik, terug in de keuken, 'maar je sigaretten zijn op.'
Moeder draaide zich om en bekeek me op een manier waarop ze een andere vrouw leek; alsof ze, tijdens mijn korte afwezigheid in de keuken, een andere identiteit had aangenomen.
'Mama, scheelt er wat?' vroeg ik, overvallen door een drukkend angstgevoel.
'Wat zou er schelen,' antwoordde ze met een geforceerde glimlach, 'behalve dat mijn sigaretten op zijn?'
Ik haalde de schouders op, al stelde haar antwoord me helemaal niet op mijn gemak, en vroeg: 'Zal ik een pakje voor je gaan kopen in het café?'
'Ja, doet dat maar,' zei ze. 'Er ligt waarschijnlijk genoeg kleingeld in de lade van de boekenkast.'
Ik gaf een gehoorzaam hoofdknikje en ging terug naar de woonkamer. Toen ik voldoende kleingeld bijeengeteld had, stak ik het in mijn broekzak en ging naar buiten, maar bij de voordeur aangekomen bedacht ik me en keerde terug naar de keuken.
'Als ik vader zie, moet ik hem dan zeggen dat het eten bijna klaar is?' vroeg ik, als een kind dat bewust als bindmiddel tussen zijn ouders wilde fungeren.
'Nee!' antwoordde mijn moeder, zo koud dat er een rilling door me heen ging.

 

feedback van andere lezers

  • sproet
    niets op aan te merken. enkel dat het litteratuur van de bovenste plank is.

    wacht op vervolg...

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: maar de plank zit hier en daar toch wat scheef hoor...

    xxx
  • Mephistopheles
    Het blijft boeien, dit.
    Grts.
    koyaanisqatsi: thnks
  • aquaangel
    mooi voelbaar...
    koyaanisqatsi: xxx
  • Magdalena
    Oef dit is boeiend en zo intens geschreven!
    koyaanisqatsi: thnks again
  • Wee
    Rakend.
    x
    koyaanisqatsi: ;-)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .