writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (31 - Jufrouw Andrade, of beter nog: De Hond)

door koyaanisqatsi

Aan het Monument van de Gelukzalig Gewonnen Oorlog nam jufrouw Andrade de bus richting de noordelijke wijken. Gelukkig had ik wat kleingeld bij, want zwartrijden behoorde sinds ik door een controleur bij de lurven was gepakt niet meer tot mijn favoriete bezigheden.
De juf wurmde zich tot achterin de bus, ikzelf bleef veiligheidshalve, zo goed mogelijk verscholen achter een kleerkast van een vent, in de buurt van de middendeur hangen.
Pendelaars kwamen en gingen, zonder uitzondering getekend door de dagelijkse sleur die hen zowel verveelde als vermoeide en met op- en aanrollende kopzorgen opzadelde. De meereizende scholieren probeerden door hun luidruchtigheid een aureool van onbezorgdheid uit te stralen maar als één van hen wist ik wel beter. Gebukt onder onze puberteit waren we communicerende vaten van onzekerheid en angst, tenzij je natuurlijk tot het uitverkoren legertje van uitzonderingen behoorde, zoals mijn "beminde" broeder: Tostao Buscapé.
Toen jufrouw Andrade net voorbij het eerste havendok uitstapte, waren mijn plannen nog steeds zo vaag als een dunne ochtendmist. Ja, ik kon haar, in een onbewaakt moment en vanuit een verdoken opstelling, een steen naar het hoofd slingeren of met modder besmeuren, maar dat leken me, gezien hun fysieke aard, maar lauwe vergeldingsacties voor iemand die mij mentaal als een droge noot had willen kraken.
Tot mijn verbazing sloeg de juf een straat in waar zich alleen maar pakhuizen en kantoorgebouwen bevonden. Paranoďde als ik al enige tijd was, begon ik weer met de veronderstelling te spelen dat ze van mijn bedoeling op de hoogte was en een plannetje had uitgebroed om me ergens naar toe te lokken. Maar, aan het einde van de straat sloeg ze linksaf een groene heuvel op waarachter een resem flatgebouwen oprees.
Woonde de wiskundeheks daar, en niet in een scheefgezakt huis midden in een donker bos, waar ze van stellingen en axioma's drankjes brouwde om haar leerlingen te vergiftigen? Het leek me onwaarschijnlijk maar alles wees erop jufrouw Andrade leefde zoals mensen van vlees en bloed, in een normale woning, meerbepaald een appartement.
Ik bleef haar volgen, als een schaduw op een onnatuurlijke afstand, tot ze het laatste van de flatgebouwen binnenging. Daar wachtte ik, achter een boom, tot ik haar voldoende tijd had gegund om naar woning te gaan.
Zag het flatgebouw er langs buiten nog tamelijk deftig uit, de inkomhal liet al meteen verstaan dat de bewoners ervan het niet zo nauw namen met de materiële kant van het leven. Sommige brievenbussen waren letterlijk afgebroken, graffiti, kauwgom, restanten van dranken en sauzen bevlekten de muren, in de hoeken waren duidelijke sporen van pis, zwerfafval bedekte een groot deel van de vloer en door het glas van de deuren viel nauwelijks heen te kijken.
Ik ging de belletjes af, op zoek naar de naam Andrade, maar kwam tot mijn grote ergernis van een kale kermis thuis. Ik herhaalde mijn zoektocht, twee keer, drie keer, en gaf het toen vloekend op. Dat had ik misschien beter eerder gedaan, want wie anders dan mijn gave sprong me toen vanuit het niets ter hulp. Opeens stond ik in een troosteloze, grijs geschilderde gang, achter mijn "teergeliefde" juf die net op het punt stond een appartement binnen te gaan.
Ook al zou ik het gewild hebben, ik viel door niets tegen te houden. Weer was er die magische kracht, die me naar een plaats toe zoog waar ik niets te zoeken had en in feite helemaal niet mocht zijn. Jufrouw Andrade ging binnen, sloeg de deur weinig zachtzinnig achter zich dicht, liet haar tas op de grond vallen, trapte haar schoenen uit en slenterde een korte gang door die uitgaf op een kleine woonkamer waar een ronduit onaangename geur hing.
'Dat mens heeft al jaren haar keet niet meer verlucht,' mompelde ik tegen mezelf, waarbij ik veronderstelde dat ze blijkbaar te lui was om een keer een venster open te trekken.
Ze slofte naar de deur van een aanpalend vertrek, duwde deze open en verdween in de donkere ruimte die erachter lag.
Ik stond op het punt haar achterna te gaan toen ik bijna over een straathond struikelde die vanonder de salontafel tevoorschijn sprong. Vloekend dat het een lieve lust was, zag ik het beest het zwarte gat binnen stormen.
'Nee, Nelson, nog niet! Af!' sneerde jufrouw Andrade.
De hond maakte een jankend geluid, kwam weer de woonkamer binnen en stak zich terug weg onder de salontafel.
'Troost je, jongen,' fluisterde ik, 'je bent de enige niet die door dat wijf als een hond behandeld wordt.'
Dat wijf stond een oogwenk later pal voor mijn neus, in een beige badjas die dringend aan vervanging toe was. Het was nu wel overduidelijk dat ze me niet zag en dat mijn veronderstelling dat ze over een gave zoals de mijne beschikte niets dan bange verbeelding was geweest.
Ze liep me voorbij, een klein keukentje in, waar ze een ijskast opentrok en een bakje van doorzichtig plastiek tevoorschijn haalde waarin een bruine lap vlees in een bloedplas lag te weken.
'Zeg me nu niet dat je dat gaat opvreten?' vroeg ik haar, nonchalant luid.
Maar dat bleek ze ook niet van plan. Ze sloeg de panden van haar badjas open, graaide de lap vlees uit het bakje en begon er, tot mijn onbeschrijfelijke verbazing, haar kaalgeschoren pubes mee in te wrijven.
'Die rotjong ook!' hoorde ik haar net hoorbaar grommen. 'Die verdomde rotjong ook. Stress… Da's het enige wat ik van die verdomde rotjong terugkrijg... Stress...'
Ik kon mijn ogen niet geloven. Terwijl het bloed langs haar benen naar beneden begon te sijpelen, bleef ze de lap vlees als een bezetene over haar kruis wrijven. Kende het mens soms de bedenkelijke geneugten van de maandelijkse ongesteldheid niet, en probeerde ze op deze manier de frustratie om haar mislukte vrouwelijkheid te sussen, of was ze simpelweg van lotje getikt?
Het antwoord kwam even later en zou mijn kijk op de mens in het algemeen voor de rest van mijn leven veranderen.
Toen ze er eindelijk genoeg van had -van wat?- smeet jufrouw Andrade de lap vlees oneerbiedig terug in het bakje en begaf ze zich weer naar de woonkamer. Daar liet ze haar badjas van haar lijf glijden, ging in een zetel zitten, spreidde haar benen, zette haar voeten op de salontafel en riep: 'Nelson, kom! Kom, Nelson!'
De hond, even tevoren nog afgeblaft, liet het zich geen twee keer zeggen. Hij kwam opnieuw vanonder de salontafel gesprongen, maakte een dartel sprongetje dat je eerder van een hertenkalf zou verwachten, en begon toen met razend enthousiasme jufrouw Andrade's onder de rode smurrie zittende schaamstreek af te likken.
Ik kneep me een keer in de wangen, trok keihard aan mijn haren en schopte met mijn rechtervoet tegen mijn linker scheenbeen. Tot driemaal toe deed het behoorlijk pijn. Dit was dus geen droom maar een werkelijkheid zo rauw als de vleeslap waarmee jufrouw Andrade haar spleet had bewerkt!
'Een man! Een man heb ik nodig!' hijgde de van haar sokkel getuimelde grootmeesteres in de fysica. 'De stress! De stress! Die rotjong! Een man heb ik nodig! Die stress!'
De hond liet het zich niet aan het hart komen. Hij likte verder, alsof hij zich tegoed deed aan een lekkernij waar hij maar zelden recht op had, kwispelstaartend en hijgend alsof de volgende stap het bespringen van een loopse teef ging zijn. Of het zover kwam, in bepaalde zin dan toch, kan ik niet bevestigen, aangezien ik het door plaatsvervangende schaamte niet langer kon aanzien en met een snelheid die ik nadien nooit meer zou evenaren, op de vlucht sloeg.

 

feedback van andere lezers

  • Mephistopheles
    Ik had ooit eens een fysica lerares die zo lelijk en bizar was dat we haar smeulend achter rug om tot Miss Tsjernobyl doopten. Ik probeer me maar beter niet voor te stellen wat haar wijze van zelfbevrediging was maar wees er maar zeker van dat zelfs de honden eieren voor hun geld kozen.
    Goed stuk dit.
    grts.
    koyaanisqatsi: Miss Tsjernobyl... Van een bijnaam als een bom gesproken!!
    thnks
  • sproet
    grandioos! waar haal je het?

    heeeeel graag gelezen.

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: niet uit mijn autobiografie in alle geval... :-)
    xx
  • miepe
    wat je schrijft zie ik gewoon
    bekijk het graag

    prettig (gestoord) zulke schrijvers als jij
    koyaanisqatsi: prettig, zei je toch????
  • aquaangel
    prettig gestoord:overdosis koffie misschien...

    fijne 2e kerstdag nog xx
    koyaanisqatsi: same to you...

    xx
  • Magdalena
    communicerende vaten van onzekerheid en angst': I like it!

    Grinnik! Ik vermoed dat Ensor zich nu heel wat minder onzelfzeker zal voelen ten opzichte van juf?
    koyaanisqatsi: Misschien voelt hij vanaf nu wat meer... hond??! :-)
  • Wee
    Jezus!
    Nu kan hij haar terugpakken, dát dan weer wel :)
    x
    koyaanisqatsi: Met een goed gebakken steak?
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 1 lid: Greta.