writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (33 - Een Zorgwekkende Gedachte)

door koyaanisqatsi

Thuisgekomen had ik nog maar net de voordeur achter me dichtgetrokken of ik botste al meteen op Tostao.
'Ensor, waar heb jij gezeten?' vroeg hij van op de trap. 'Het lijkt wel of je de duivel bent tegengekomen.'
"Nee, de duivel, die staat nu voor mij," dacht ik, maar ik antwoordde, schouderophalend: 'Ik ben wat blijven rondhangen met de jongens van de klas, da's al. Misschien ben ik gewoon een beetje moe.'
Tostao fronste zijn wenkbrauwen -die snoeshaan kon je ook niks wijsmaken. Ik probeerde mijn smoes kracht bij te zetten door te geeuwen, wat me niet lukte, en haastte me naar boven terwijl ik op mijn tong beet om niet te vragen: 'En moet jij niet met je fikken aan Esmeralda gaan zitten?'
'Weet jij soms waar moeder is?' vroeg Tostao toen ik hem kruiste.
'Nee. Is ze weer niet thuis?'
Tostao schudde het hoofd. Ik haalde opnieuw de schouders op, vervolgde mijn weg naar mijn kamer, liet me op bed vallen, sloot de ogen en zag in mijn verbeelding voor de zoveelste keer hoe jufrouw Andrade zich door haar hond tussen de benen liet likken.
Ontzetting maakte stilaan plaats voor troost. Troost voor mezelf, omdat het nu wel duidelijk was dat er nog zieliger schepsels dan ik op de aardkloot ronddwaalden. Niet dat het mij gelukkig stemde, maar het zorgde wel voor een opluchtend gevoel van bevrijding.
'Jufrouw Andrade…' fluisterde ik tegen het plafond.
Akkoord, ze was niet moeders mooiste, maar aartslelijk was ze ook niet en haar lichaam mocht er eigenlijk wel zijn. Het was wat alledaags, niet echt welgevormd, maar had beslist de nodige ronde kenmerken om voldoende opwinding bij een gezonde man te kunnen losmaken.
Ik begreep er niks van, van haar streek, zoals ik nog steeds de werking van mijn gave niet begreep. Ik had absoluut geen greep op de plaats en het tijdstip waarop ik van haar gebruik kon maken, hetgeen me met de zorgwekkende gedachte opzadelde dat zij niet mij maar ik haar toebehoorde. En omdat de geheimen die ze voor me ontrafelde me langzaam maar zeker naar de waanzin dreven, besloot ik om raad te gaan vragen bij de oude bedelares die me van haar bestaan op de hoogte had gebracht. Tenminste, als ik erin slaagde dat mens nog terug te vinden.

 

feedback van andere lezers

  • lonely1
    ik heb enkel dit deel al gelezen (ik ben nog niet zolang lid van WHS) maar als ze allemaal zo goed geschreven zijn als dit , dan ga ik die zeker allemaal lezen,

    liefs, hilde
    koyaanisqatsi: alvast bedankt voor het compliment en veel goeie moed om de rest te doorworstelen...
  • DeKoeneRidder
    Ik al meerdere: Wederom een U!!!!

    Gr. DKR
    koyaanisqatsi: Thanks again, Sir Knight
  • sproet
    dit is een heel sterk stukje, de twijfel, de verwarring die bijna naar krankzinnigheid voert.
    ben het volledig eens met lonely1 en ik hoop dat meerderen de weg vinden naar jou verhaal en JE SCHRIJFSTIJL.

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: al die arme lezertjes... verdwalen in de waanzin van de verhalen van K... :-)
  • Mephistopheles
    Weer een knap staaltje. Ik sluit me aan bij lonely en Sproet.
    grts.
    koyaanisqatsi: thnks Mephisto
  • aquaangel
    yep, prima meester koyaan ;)
    koyaanisqatsi: thnks mistress A. :-)
  • Magdalena
    mmmm?
    Ik heb de zorgwekkende gedachte niet gevonden?
    koyaanisqatsi: Al een geluk... :-)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .