writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (38 - Vrijheid, na het (Wraakroepende) Verhaal van Zepinho)

door koyaanisqatsi

HOOFDSTUK 38
Vrijheid, na het (Wraakroepende) Verhaal van Zepinho

Iedereen kent het wel: het immense gevoel van opluchting dat men is wie men is en niet die ander in zijn onmiddellijke omgeving, die het slachtoffer is van een beschamend voorval of een diepe vernedering. Het is een gevoel van opluchting, verstoken van enig genoegen omdat er een schuldgevoel achter schuilgaat. Een schuldgevoel omdat men in plaats van medeleven voor het slachtoffer niets anders dan die egoïstische opluchting kan voelen.
"Wat ben ik blij dat ik hem niet ben! Wat ben ik blij niet in zijn schoenen te staan!" zijn op de ogenblikken dat zo'n gevoel zich van ons meester maakt, woorden die klinken als bladgoud in de oren.

'Mevrouw, jongeheer, het bezoek is voorbij, u moet gaan!'
Moeder en ik schoten tegelijk uit onze verdwazing. De cipier die ons begeleidde stond vlak achter ons, op zijn gezicht lag een verontschuldigende uitdrukking die hem zoveel menselijker maakte dan hij voordien was geweest.
'De jongen is al weer naar zijn cel,' zei hij, zich blijkbaar bewust van onze toestand.
Hij had gelijk. Voor ons bevond zich alleen maar kippengaas, met daarachter een grijze muur, een paar kleine ramen met tralies en een deur. Van Zepinho was geen spoor meer te bekennen, net zoals van de kerel met het deugnietentronie.
Moeder stond recht, raakte even met een zachte streling van haar hand mijn schouder aan en zei: 'Kom.'
We lieten ons terug naar buiten leiden door de cipier, die zwijgend voor ons uit liep en een vermoeide indruk maakte. Nadat moeder ons vertrek in het logboek had bevestigd, vervolgden we onze terugweg. Het binnenplein lag er nog steeds verlaten bij, maar een neergedaalde kraai verstoorde ditmaal de stilte met een schrapend gekras -in mijn wazige verbeelding riep hij op één van de gedetineerden om deze te laten voelen dat er aan hem werd gedacht.
Toen de cipier ons weer door het getraliede hok had gelaten en de deur achter zich op slot draaide, keerde mijn moeder zich plots om en zei: 'Die jongen hoort hier niet te zitten.'
De cipier leek niet in het minst verbaasd door haar plotse opmerking en antwoordde, alsof hij ze al de ganse tijd had verwacht: 'Het is niet aan ons om daarover te oordelen, mevrouw.'
De veralgemenende manier waarop hij het woord 'ons' uitsprak, liet er geen twijfel bestaan dat ook wij eronder vielen, waarmee hij meteen de verwijtende toon van moeders woorden neutraliseerde.
'Wat denkt u dat er met hem gaat gebeuren?' vroeg mijn moeder; ze had duidelijk haar zelfvertrouwen teruggevonden en sprak met een vastberadenheid die strijdvaardige plannen leek te verbergen.
'Geen flauw idee, mevrouw,' zuchtte de cipier. 'Veel zal afhangen van zijn advocaat en nog meer van de rechter waarvoor hij moet verschijnen.'
Mijn moeder gaf een begrijpend hoofdknikje, de cipier een groetend. Ikzelf keek hem heel even recht in de ogen, waar het spookbeeld van een dodencel verscheen, en richtte daarna nog gauw een hatende blik op zijn collega die het had aangedurfd om opnieuw naar mijn moeder te geilogen. Even later viel de poort van de gevangenis achter ons in het slot en stapten we een asgrauwe vrijheid tegemoet.

 

feedback van andere lezers

  • DeKoeneRidder
    Heerlijk leesbaar!

    Gr. DKR
    koyaanisqatsi: waarvoor alweer dank Heer Ridder
  • sproet
    een maatschappelijke vraag!

    hij hoort daar inderdaad niet thuis!

    terug een prachtig schrijfstukje!

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: terug thnks
  • maxiem
    vlot geschreven en graag gelezen, liefs maxiem
    koyaanisqatsi: waarvoor dank
  • Mephistopheles
    gaarne gelezen m'n beste..
    grts.
    koyaanisqatsi: muchas gracias amigo
  • Vansion
    "een asgrauwe vrijheid tegemoet": gewéldig!
    koyaanisqatsi: helaas, zou ik bijna zeggen...


    thnks
  • Magdalena
    Mooi.

    'k trek mijn vorige feedback terug na een casus vandaag op het werk waar iedereen bleek van werd

    XXX
    koyaanisqatsi: xxx
  • Wee
    Heel mooi beschreven, de band nu tussen Ensor en zijn moeder.
    Het woord 'deugnietentronie' vergeet ik nimmer meer :)
    xxx
    koyaanisqatsi: xxx
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .