writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (46 - Castor Pollux)

door koyaanisqatsi

Natuurlijk zal het u, lezer, worst wezen dat ik me de eerste uren na mijn thuiskomst met mijn "Lolita's" voor mijn neus suf rukte. Want u wilt natuurlijk weten of er enige grond van waarheid schuilde in Paula Krullenbols theorie aangaande dwergen, al was het maar uit onverbeterlijke, al te menselijke nieuwsgierigheid -dat sommigen onder u andere drijfveren koesteren om er het fijne van te weten, laat ik in het midden.

Rekening houdend met mijn beperkte hersenscapaciteiten had ik de naam met het makkelijkst te onthouden telefoonnummer in mijn brein opgeslagen. Ene Castor Pollux met als telefonische identiteit 0011335577, zou mijn dwerg van dienst worden.
Met behulp van de telefoongids kwam ik daags na het bekomen van de -mogelijk kostbare- informatie achter zijn adres, een woonplaats als een ander, zoals er duizenden waren in de miljoenenstad waar ik mijn leven sleet.
De stek bevond zich in een wijk die bekend stond als een smeltkroes van allerlei pluimage, gaande van halve bohémiens over beginnende kunstenaars tot studenten en ongeschoolde inwijkelingen uit zowel andere steden als landen. Ze was gemakkelijk te bereiken met een bus die in de buurt van mijn school passeerde en dus leek me het ideaal om een keertje na de schooluren poolshoogte te gaan nemen.

Ik was nog maar één keer in de wijk geweest, een hele poos geleden, toen we met de school een nabijgelegen museum gingen bezoeken. Veel kon ik me er niet van herinneren, omdat ik me steendood verveelde en de godganse uitstap liep te dagdromen.
Indrukwekkend bleek de omgeving trouwens niet. Er bevond zich een klein, op het eerste gezicht slecht onderhouden park, een basketbalveld en een lap aangestampte aarde waar jongens kwamen voetballen, en verdere enkele kleine café's en buurtwinkels waar nauwelijks meer te krijgen was dan drank en voeding.
Ik besloot dan ook geen tijd te verliezen aan waardeloze sightseeing en begaf me naar het adres van Castor Pollux dat ik in de palm van mijn linkerhand had opgenoteerd.
De gnoom bleek in een vijf verdiepingen tellend appartementsgebouw te wonen. Op welke etage precies was niet duidelijk, omdat de naamplaatjes en de bellen zich op één horizontale lijn bevonden. Handig was anders, maar ondertussen was ik wel zo ver gevorderd dat ik spontaan op mijn gave rekende om me verder te helpen.
En zo geschiedde. Na een waanzinnig korte black-out stond ik een kleine woonkamer, naast een teeveestoestel en oog in oog met één van de drie achondroplasten die Paula Krullenbol zo'n wonderbaarlijke viriliteit toedichtte.
Ik kon het me op dat ogenblik maar moeilijk voorstellen. Castor Pollux zat in een zetel, zijn kromme benen en naar binnen gekantelde voeten op een voetbank rustend, te slurpen aan een flesje frisdrank terwijl hij een snorrende poes op zijn schoot lag te aaien.
Over het teeveeprogramma dat hij bekeek kan ik maar beter kort zijn: het was een soap die bekend stond als de langdradigste, meligste en slechtst geacteerde ooit gemaakt, waarvan geweten was dat hij enkel werd bekeken door stokoude, zo goed als demente vrouwen, en sukkelaars die enkel en alleen de eerste nationale zender -het enige teeveestation met voldoende lef om de rotzooi uit te zenden- konden ontvangen en niet in staat waren een ander middel te bedenken om hun kostbare tijd op aarde te verknoeien.
Was deze figuur in staat vrouwen alle hoeken van de slaapkamer te laten zien? Hen het genot en de bevrediging te schenken waar "normale" mannen niet toe in staat waren? Ik kon het, met mijn volstrekte gebrek aan ervaring, onmogelijk geloven.
En waarschijnlijk zou mijn ongeloof zich als een overtuiging in mijn geest hebben gemetseld als niet enkele minuten later, toen ik, omdat er toch niks gebeurde, op het punt stond om het af te stappen, was aangebeld en Castor Pollux met een brede glimlach op zijn bleke, bijna witte lippen, een oude bekende had binnengelaten.

 

feedback van andere lezers

  • sproet
    wordt boeiend, laat het verhaal maar komen in deze donkere dagen.
    zoals steeds, mooi neergezet!

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: en het wordt nog donkerder... ;-)
  • Mephistopheles
    hahahaha vanaf de allereerste zin is dit weer geweldig. Ik sta een beetje achter met m'n lezen maar heb er inmiddels weer wat meer tijd voor dus ik ga over naar het vervolg,
    grts.
    koyaanisqatsi: Welcome back in Plopsaland!
  • Wee
    Wat dacht je; samen sterk in één dwerg :)
    Súper, die naam.
    x
    koyaanisqatsi: om nog te zwijgen van zijn prestaties...
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .