writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (50 - Nuñes Coimbra)

door koyaanisqatsi

Ik kon mijn ogen niet geloven. De babyface die voor ons zat, met een lijf tenger als een rietstengel, was advocaat!? Hadden ze me wijsgemaakt dat hij van Tostao's leeftijd was, ik had het zonder meer geloofd. De vrouw die ons in zijn kantoor had binnengelaten en zo'n beetje als secretaresse fungeerde, leek door het snottige voorkomen van haar baas in alle geval oud genoeg om zijn grootmoeder te zijn.
Nu, in feite mochten we niet klagen. Per slot van rekening waren wij wildvreemden, vanuit het niets op de proppen komend met een verhaal dat Zepinho's verschrikkelijke daad weliswaar niet goedpraatte maar op zijn minst begrijpelijk maakte, en had hij zich zonder aarzelen bereid verklaard ons te horen.
Nuñes Coimbra -want zo heette hij- luisterde aandachtig terwijl mijn moeder met een zowel bewonderenswaardige als akelige nauwkeurigheid Zepinho's woorden herhaalde. Ze deed dat bovendien met een merkwaardige koelbloedigheid die ze volgens mij alleen maar kon bewaren omdat haar woede omwille van het mijn vriend aangedane onrecht zo goed als onblusbaar was.

Nadat Tostao mijn versie van het drama had aanhoord, had hij met de nuchterheid van een echte magistraat in wording opgemerkt dat het niet anders kon dan dat zowel de gerechtelijke instanties als de pro deo advocaat niet van Zepinho's versie van de feiten op de hoogte waren. 'Hoogstwaarschijnlijk, 'had hij verder verondersteld, 'was Zepinho op de ogenblikken dat hij gehoord werd te zeer onder de indruk van de omstandigheden om te vertellen wat er gebeurd was en zullen zijn immense schaamtegevoelens ook al niet hebben meegeholpen om de vernederingen waarvan hij het slachtoffer was geweest kenbaar te maken.'
Moeder, die vanuit de woonkamer Tostao's analyse had gehoord, was het daar volkomen mee eens geweest en had niet geaarzeld om de nodige stappen te ondernemen om zo snel mogelijk Zepinho's pro deo advocaat te spreken.
Een paar lastige telefoontjes en vierentwintig uur later zaten we met zijn drietjes dus bij Nuñes Coimbra, een man met het uiterlijk van een snaak die niet eens de last van puberpukkels achter zich had gelaten maar die blijkbaar wel Zepinho's leven in handen had.

Toen moeder uitverteld was, verscheen er een zelfingenomen glimlach op de advocaat zijn gezicht die ik er het liefst van al meteen had afgemept. Waar haalde die beunhaas het vandaan tekenen van amusement te vertonen bij een drama dat iemand het leven had gekost en een ander leven net zo goed had vernietigd? Was het misschien waar wat ze van advocaten beweerden, en dat ze bij wijze van spreken in staat moesten zijn om hun eigen ouders te vermoorden, wilden ze overeind kunnen blijven in de meedogenloze wereld van wetten en gezichtsloze rechtsspraak?
'Uw verhaal vertelt me niets wat ik nog niet wist, mevrouw,' grijnsde de zogenaamde Meester Nuñes Coimbra, 'maar wees maar gerust dat ik het in de rechtszaal zal gebruiken.'
'Maar,' stamelde mijn moeder, even uit het lood geslagen door dit nieuws, 'maar, als het gerecht van deze vreselijke zaken op de hoogte is, waarom wordt Zepinho dan als volwassene berecht?'
De advocaat trok zijn dunne, haast vrouwelijke wenkbrauwen op, blies door zijn neus en antwoordde: 'Politiek, mevrouw, politiek. Misschien herinnert u zich nog de zaak van Nestor Calvé, de zeventienjarige die ongeveer anderhalf jaar geleden zijn beide ouders vermoordde omdat ze nog langer weigerden geld op te hoesten voor zijn drugsverslaving? Nestor Calvé verscheen voor de jeugdrechtbank die hem omwille van zijn leeftijd als maximumstraf slechts één jaar kon geven. Als meerderjarige hij zou immers niet langer onder het jeugdstrafrecht vallen; een zware tekortkoming in onze wetgeving als u het mij vraagt maar daar kan ik verder ook niks aan doen. Hoe dan ook, vijf maanden geleden, amper enkele weken nadat hij uit de gevangenis was ontslagen, heeft Nestor Calvé om aan geld te geraken een oude, alleenstaande vrouw de schedel ingeslagen. Het kan bijna niet anders dan dat u zich herinnert hoe het land toen op zijn kop stond en hoe de pers, de goegemeente en de reactionaire en populistische politici het gerecht aan de schandpaal nagelden en er zelfs ontslagen van hoge magistraten geëist werden. Wel, mevrouw, van die heisa is Zepinho nu het slachtoffer. Het gerecht is geen masochist, is niet van plan om zich opnieuw naar de slachtbank te laten leiden door een minderjarige oudermoordenaar met fluwelen handschoenen aan te pakken. Alleen, het heeft niet op mij gerekend, Meester Nuñes Coimbra, weliswaar beginnend advocaat, maar brandend van ambitie en bereid het land opnieuw op zijn kop te zetten als dat nodig is om recht te doen zegevieren -en naam te maken, wat ik er wel eerlijkheidshalve aan toe wil voegen.'
'Bedoelt u,' kwam ik tussenbeide, 'dat u Zepinho vrij zult krijgen?'
Meester Nuñes Coimbra keek me aan alsof ik als een duivel uit een doosje kwam gesprongen; alsof ik tot even te voren net zo aanwezig was geweest als een stofpluisje, en zei, na een korte aarzeling en een licht schrapen van zijn keel: 'Ventje, die brave jongen heeft wel zijn moeder zowat in repen gesneden! Rechtsspraak mag u van mij verwachten, voor mirakels moet u een paar verdiepingen hoger zijn!'
'Denkt u dan niet dat de druk van de publieke opinie deze rechtszaak al te zeer gaat beïnvloeden,' liet nu ook Tostao zich horen, 'waardoor de beklaagde geen eerlijk proces kàn krijgen?'
Ik verwachtte weer een verraste advocaat te zien, maar nee, dat Tostao zijn mond op dit tijdstip opentrok, leek Meester Nuñes Coimbra haast vanzelfsprekend te vinden.
'Het gerecht mag dan wel voorzichtig zijn,' antwoordde hij spontaan, 'het is daarom nog niet laf, jongeheer. Als ik straks mijn dossier op tafel gooi, met keiharde bewijzen, dan mag de publieke op zijn kop gaan staan; wat recht is zal recht blijven! Maar nu zal u me wel moeten verontschuldigen, want ik heb nog een dringende afspraak af te werken.'
Met een mengeling van een beetje opluchting en heel veel twijfels namen moeder, Tostao en ik afscheid. Nuñes Coimbra straalde zelfvertrouwen uit als een hete zomerzon zonnestralen, maar toch hadden we er alle drie weinig vertrouwen in. Dat vertaalde zich in het collectieve stilzwijgen waarin we ons tijdens onze terugkeer naar huis wentelden en dat zich thuisgekomen simpelweg verder zette, tot we de televisie beu gekeken één voor één naar bed trokken en elkaar een goeienacht wensten. Van vader was al die tijd, zoals meestal, geen sprake en ik kan onmogelijk tegenspreken dat het geen van ons drieën ook nog maar een fluit interesseerde waar die het uithing.

 

feedback van andere lezers

  • Mephistopheles
    Mijn feedback op je verhalen is al lang niet origineel meer en ik vrees dat het hier niet anders is: Geweldig stuk!
    grts.
    koyaanisqatsi: thnks Maestro
  • sproet
    ik vrees dat ik ook in herhaling zal vallen, keitof geschreven.

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: (buig)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .